Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2011/8600 K.2013/24685

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hırsızlık suçunun, katılanın işyerinin içerisinde işlendiği anlaşılıp kabul edildiğine göre, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesine uyduğu gözetilmeden, anılan Yasanın 141/1. maddesi ile yazılı biçimde hüküm kurulması, sanığın tekerrüre esas hükümlülüklerinin en ağırı olan Fethiye Sulh Ceza Mahkemesinin 30.12.2003 gün 2002/114 Esas, 2003/1799 Karar sayılı ilamının tekerrür uygulamasına esas alınmaması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Yasanın 108/2. maddesi uyarınca tekerrür nedeniyle koşullu salıverme süresine eklenecek miktarın, tekerrüre esas alınan cezanın en ağırından fazla olamayacağının anlaşılması karşısında; tekerrüre esas alınan mahkumiyetlerinin içinde en ağırının Fetiye Sulh Ceza Mahkemesinin 27.06.2003 tarih ve 2002/1817-967 sayılı kararına konu hırsızlık suçundan hükmedilen adli para cezası olduğu ve bu hükümlülüğün tekerrüre esas alınması gerektiği halde yazılı şekilde birden fazla ilamın tekerrüre esas alınması suretiyle infazda duraksamaya sebebiyet verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,