Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2012/13055 K.2014/19449

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: I-Hükümlü ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

Hükümlü hakkında ... 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 11.04.2003 gün 2002/510-2003/77 Esas ve Karar sayılı kararı ile yağma suçundan cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün temyizi üzerine, Dairemizin 12.04.2004 gün, 2003/8983 Esas ve 2004/4519 Karar sayılı ilamı ile hükümlü ... yönünden kurulan hükmün düzeltilerek onanmasına karar verilmesiyle hükmün kesinleştiği, ...

Cumhuriyet Başsavcılığının hükümlü ... ile aynı dosyada yargılanıp hakkındaki hüküm kesinleşen diğer hükümlü ... hakkında uyarlama istemi üzerine (hükümlü ...'nin de isteğiyle) adı geçen mahkemenin dosya üzerinden yaptığı inceleme sonucu hükümlü ... ile diğer hükümlü ... hakkında, 28.11.2005 tarih, 2002/510-2003/77 Esas ve Karar sayılı ek karar ile her iki hükümlü açısından yağma suçundan lehe Yasa karşılaştırması yapılıp yeniden hüküm kurulduğu, anılan ek kararın süresi içinde ... tarafından temyiz edildiği, hükümlü ... savunmanı Av.A....'a ise ek kararın tebliğ edildiği, anılan savunmanca ek kararın temyiz edilmediği,

hükümlü ...'nin temyizi üzerine, anılan ek kararın temyiz incelemesi için Dairemize geldiği, Dairemizin 05.04.2007 gün, 2006/8725 Esas ve 2007/4223 Karar sayılı ilamıyla, 28.11.2005 tarih, 2002/510-2003/77 Esas ve Karar sayılı ek kararın, sanık ... savunmanı olarak oturumlara katılan Av. A....’a 30/12/2005 günü tebliğ edilip, adı geçen savunmanın sanık yararına Yasanın belirlenmesine ilişkin ek karara karşı temyiz yoluna başvurmadığını, 1412 sayılı CMUK’nın 138 ve 5271 sayılı CMK’nun 150. maddesine göre hükmün kesinleşmesiyle savunman ilişkisinin son bulması nedeniyle, adı geçen savunmana yapılan tebliğatın geçersiz olduğu belirtilerek,

anılan ek kararın hükümlü ...’e tebliğ edilmesi için iadesine karar verildiği; mahkeme tarafından iade kararı gereği hükümlü ...'e kararın tebliğ edildiği, hükümlü ... tarafından uyarlama sonucu verilen 28.11.2005 tarih, 2002/510-2003/77 Esas ve Karar sayılı ek kararın temyiz edilmediği, ek kararın bu suretle kesinleştiği, anılan ek kararın ise, hükmü temyiz eden ... yönünden Dairemizce 03.07.2008 tarih, 2007/22987 Esas ve 2008/14502 Karar sayılı ilam ile bozulduğu,

mahkemece bozmaya uyulduğu halde, 28.11.2005 tarih, 2002/510-2003/77 Esas ve Karar sayılı ek kararı temyiz etmediği için hakkındaki hüküm kesinleşen hükümlü ...'in de yargılamaya dahil edilerek mahkemece hükümlü hakkında 19.06.2009 gün, 2008/164-2009/198 Esas ve Karar sayılı ikinci karar ile aynı dosyada yargılanan ...'nin mahkumiyetlerine karar verildiği, kurulan bu ikinci kararın hükümlü ... ve ... savunmanı tarafından temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Yukarıda açıklandığı gibi 28.11.2005 tarih, 2002/510-2003/77 Esas ve Karar sayılı ek karar hükümlü ... tarafından temyiz edilmemesi nedeniyle kesinleştiği halde, bozma sonrası hükümlünün aynı dosyada hükümlü olarak yargılanan ... ile yargılamaya dahil edilerek yeniden ikinci bir hükümle mahkumiyetine karar verilmesine yönelik kurulan bu ikinci hüküm, hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğundan, hukuken varlık kazanmayan bir kararın temyiz davasına konu edilmesi de mümkün olmadığından;

hükümlü ... savunmanının 19.06.2009 gün, 2008/164-2009/198 Esas ve Karar sayılı tarihli karara yönelik konusu bulunmayan temyiz itirazının, 5320 Sayılı Kanun’un 8/1. maddesi yollaması ile CMUK’nın 317. maddesi uyarınca, isteme aykırı olarak REDDİNE. 5252 sayılı Kanun’un 9/3. maddesine göre, gereğinin taktiri yönünden, mahkemesine gönderilmesi için dosyanın incelenmeden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE,

II-Hükümlü ... hakkında kurulan hükmün incelenmesine gelince;

Dosya içeriğine, uyulan bozmaya,toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun hükümlü tarafından işlendiğinin kabulünde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından,diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5271 sayılı CMK'nın 326/2. maddesi uyarınca birlikte işlenmiş suç nedeniyle mahkum edilmiş olan hükümlünün yargılama giderlerinden sebebiyet verdiği oranda ayrı sorumlu tutulması gerektiğinin gözetilmemesi,