Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2012/16882 K.2012/16179

Sanık ... hakkında yapılan duruşma sonunda; mahkumiyetine ilişkin ANKARA 24. Asliye Ceza Mahkemesinin 27.12.2006 gün, 2006/620-1113 sayılı kararı, Dairemizin 08.03.2012 gün, 2010/2228 - 2012/4263 sayılı kararı ile BOZULMASINA karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 16.05.2012 gün, 2007/111910 sayılı yazısı ile itiraz kanun yoluna başvurması üzerine,

Dosya, Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Ceza Genel Kuruluna intikal ettirilmiştir.

05.07.2012 gün, 28344 sayılı Resmi Gazete ile yayınlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yasanın 99-101.maddeleriyle 5271 sayılı CMK.nın 308.maddesindeki vaki değişiklik; Yargıtay Ceza Genel Kurulunca henüz karara bağlanmamış itiraz kanun yoluna konu edilen dava dosyalarının öncelikle Özel Daire tarafından incelenmesini zorunlu kılması karşısında, anılan dosya Yargıtay Ceza Genel Kurulu Başkanlığı tarafından Dairemize gönderilmekle, yeniden incelenerek değerlendirilip karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

11.09.2006 günü saat 03- sularında ... plaka sayılı Yeşil Kartal marka oto devriye görevi yapan polislerce şüpheli görülüp durdurulmak istendiği oto ve içindekilerin tüm uyarılara rağmen uzaklaştıkları aracın aşırı hız nedeniyle bir binanın duvarına çarparak durması üzerine de araçtan inen (2) kişinin kaçtığı, ancak araç içinde kalan sanık ... ve ...’ın yakalandığı,

Hasarlı ve düz kontak yapılmış oto üzerinde takılı ... plakaların müşteki ...’nin yakını ... ...’nin aracından çalıntı olduğu ve çalınan otonun asıl plakasının ise ... olup aracın müşteki ... ...’na ait olduğu saptandığı, olayda sanık ...; ... Lakaplı arkadaşının bu aracı getirdiğini araç ve plakaların çalıntı olduğunu bilmediğini ve suçlamaları kabul etmediğini ileri sürmesine karşı, mahkeme sanığın her iki müştekiye karşı hırsızlık suçunu sabit görüp, sanık ...’nin;

yakınan ...’ye karşı hırsızlık suçundan; TCK.nın 142/1-b 2 yıl hapis; yakınan ... ...’na karşı hırsızlık suçundan TCK.nın 141.maddesi gereğince 1 yıl hapis cezası ve hak yoksunluğu ile Ankara 1.Asliye Ceza Mahkemesinden 20.12.2002 tarih, 2002/914-1008 sayılı ilamı ile verilen erteli cezanın aynen infazına hükmetmiştir.

Dairemizin 08.03.2012 gün, 2010/2228- 2012/4263 sayılı kararı ile “sanık hakkında 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nın 231.maddesi uyarınca yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu nedeniyle BOZULMASINA denilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise, sanığın sabıka kaydında Ankara 1.Asliye Ceza Mahkemesinin dolandırıcılık suçundan verilen 27.12.2002 tarihinde kesinleşen erteli 6 ay 20 gün hapis ve 512 TL adli para cezası bulunduğu, sanığın işlediği hırsızlık suçlarının suç tarihleri 11.09.2006 olup, adli sicildeki suçla ilgili silinme koşulları mevcut olmadığından 5728 sayılı Yasa ile değişik CMK.nın 231.maddesinin uygulama olanağı bulunmadığından Bozma kararı kaldırılarak anılan hükmün Onanmasına karar verilmesi istemi ile itiraz kanun yoluna gidilmiştir.

Dosyada mevcut adli sicil kaydı ve eski mahkumiyet hükmünü içeren karar örneğine göre, sanık hakkında Ankara 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 2002/914-1008 sayılı ve 20.12.2002 günlü TCK.nın 503/1, 55/3, 59, 6 ay 20 gün hapis ve 512.142.316 TL ağır para cezası ve 647 sayılı Yasanın 6 ve TCK.nın 94.maddesine göre ihtaren, ertelenmesine dair verilen kararın 27.12.2002 tarihinde kesinleştiği,

Eski mahkumiyet hükmünün verildiği tarihten itibaren yeni suç tarihine kadar 5 yıllık bir sürenin geçmediği bu haliyle anılan mahkumiyet hükmünün tüm sonuçları ile ortadan kalkmadığı,

Hal böyle olunca;

Hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nın 231.maddesinin uygulama olanağı bulunmadığının anlaşılması karşısında, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazları yerinde olup,

1-) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının İTİRAZININ KABULÜNE,

2-) Dairemizin 08.03.2012 gün, 2010/2228- 2012/4263 sayılı Bozma kararının kaldırılması ile Sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerinin yeniden incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçların sanık tarafından işlendiğinin kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmakla, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

A-) Sanık hakkında TCK.nın 53.maddesinin (c) fıkrasındaki velayet hakkından, vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğuna kendi altsoyları açısından koşullu salıverilme tarihine, kendi alt soyları dışındakiler yönünden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar süreceğinin gözetilmemesi kanuna aykırı olduğu,

B-) Erteli cezanın aynen çektirilmesine karar verme yetkisinin mahkemesine ait olduğunun düşünülmemesi, kabule göre de kesinleşmiş eski mahkumiyet hükmü hapis ve para cezası içerdiği, erteli para cezalarının ise yasal olarak çektirilmesine 5271 sayılı TCK.nın 51.maddesinin olanak vermediğinin de dikkate alınmaması,