KÜNYE
6. Ceza Dairesi 2012/2429 E., 2014/16720 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 1 Ekim 2014
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
308 kelime·2 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:
I-Sanık ...'in temyiz isteminin incelenmesinde;
Yasa yolunun açıklandığı ''Tefhim tarihinden itibaren bir hafta içinde Yargıtay'a yazılı olarak ya da mahkeme katibine tutturulacak tutanak ile temyizi kabil olmak üzere başvurabileceğine'' ilişkin gerekçeli kararın sanığa usulüne uygun biçimde tebliğ edildiğinin anlaşılması karşısında; yokluğunda verilen ve 05.11.2008 günü usulünce tebliğ edilen hükme karşı temyiz başvurusunda bulunmayan sanığa 23.07.2011 tarihinde hükmün tekrar tebliğ edilmesi, temyiz süresini yeniden başlatmayacağından; adı geçen sanığın bu konudaki isteğinin, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollaması ile 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince isteme aykırı olarak REDDİNE,
II-Sanıklar ... ve ... hakkında kurulan hükmün incelenmesine gelince;
Sanık ...'ın tekerrüre esas alınan ... 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 2003/158-386 Esas ve Karar sayılı ilamının, 2003/153-386 olarak gösterilmesi maddi hata olduğundan; sanık ...'ın kimlik bilgilerinin de yeni nüfus kaydına göre düzeltilmesi olanaklı görüldüğünden; belirtilen eksikliklerinin yerinde giderilip düzeltilmesi mümkün kabul edilmekle yapılan incelemede;
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Ancak;
5271 sayılı CMK'nn 326/2. maddesi uyarınca birlikte işlenmiş suç nedeniyle mahkum edilmiş olan sanıkların yargılama giderlerinden sebebiyet verdikleri oranda ayrı ayrı sorumlu tutulmaları gerektiğinin gözetilmemesi,
Yargıtay 6. Ceza Dairesi, E. 2012/2429, K. 2014/16720, 1 Ekim 2014 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama