Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2012/28378 K.2013/2537

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 06.12.2012 tarihli kenar yazısı ile Dairemize gönderilerek başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 7/2. ve 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri uyarınca sanık yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetildiğinde, anılan Yasanın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK'nın 493/1. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu.

765 sayılı Yasaya göre aynı nevi suçtan mükerrir olan sanığın, kimliği tespit edilemeyen iki kişiyle birlikte, gece vakti, yakınanın kilitleyerek sokak üzerine park ettiği aracını, kapı kilidini kırıp düz kontak yaparak çalıştırmak suretiyle çalması şeklinde gerçekleşen eylemiyle ilgili, 765 sayılı TCK'nın 493/1-son, 522 (pek fahiş), 81/2-3. maddeleriyle, 5237 sayılı Yasanın 142/1-b, 143, 53; 151/1, 53;

maddeleri uyarınca (mala zarar verme suçuyla ilgili olarak uzlaşma koşulları da değerlendirilerek) ayrı ayrı uygulama yapılıp, her iki Yasaya göre denetime olanak sağlayacak şekilde uygulanan Yasa maddeleriyle, verilmesi gereken cezalar ayrı ayrı tespit edilip, sonuç cezalar karşılaştırılarak, lehe olan yasa belirlenerek uygulama yapılması gerekirken, yazılı şekilde eksik ve denetime olanak vermeyecek biçimde hüküm kurulması,

Kabule göre de; Sanık hakkında mahkumiyetin doğal sonucu olarak 5237 sayılı TCK’nın 53.maddesinin uygulanmaması,