KÜNYE
6. Ceza Dairesi 2013/1113 E., 2015/38959 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 31 Mart 2015
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- Hırsızlık, yağma
Karar Metni
268 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:
Sanık hakkında katılanlar ...’a yönelik hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlerin temyize konu edilmediği anlaşılmakla yapılan incelemede;
Sanık hakkında yakınanı belirlenemeyen kişiye ait işyerine yönelik hırsızlık suçundan açılan kamu davasında doğrudan zarar görmediği ve görme olasılığı da bulunmadığı halde, katılanın davaya katılmasına ilişkin karar hukuksal dayanaktan yoksun olup temyiz hakkı sağlamayacağından, katılan ..... vekilinin temyiz talebinin 5320 sayılı Yasanın 81/1 ve CMUK’nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler kurulunun takdirine göre, katılan ....’a yönelik eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Ancak;
Oluş ve dosya içeriği ile sanığa suç atması için bir neden bulunmayan katılan ....’ın anlatımlarına göre; elinde zincir ve bıçak olan sanık ....’nın, 09.01.2010 tarihinde katılanı yanına çağırıp “bana para getir... benim sabıkam var seni öldürürüm” diyerek elindeki zincirle vurduğu, katılanın da dedesi ....’ın cebinden 100 TL parayı alıp sanığa verdiği, elindeki zincirle diz bölgesine tekrar vurması ve ölümle tehdit etmesi nedeniyle katılanın 13.01.2010 tarihinde dedesi ....’ın cebinden 115 TL para alıp sanığa verdiğinin anlaşılması karşısında.
5237 sayılı TCK’nun 43/son maddesi de dikkate alındığında sanığın iki ayrı yağma suçunu işlediğinin kanıtlandığı gözetilmeden, hükümlülüğü yerine, kanıtların takdirinde yanılgıya düşülerek yerinde ve yeterli olmayan gerekçe ile yazılı biçimde karar verilmesi,
Yargıtay 6. Ceza Dairesi, E. 2013/1113, K. 2015/38959, 31 Mart 2015 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama