Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2013/12312 K.2013/15192

CMK' nın 296. maddesi uyarınca reddi hakkındaki 12.06.2008 tarihli ek karar

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18/11/2008 ve 27/03/2013 tarihli tebliğnameler ile Dairemize gönderilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Mahkemece verilen 22.6.2007 gün 2006/116-2007/323 Esas ve Karar sayılı kararın 10.8.2007 tarihinde 7201 sayılı Tebligat Kanununun 35. maddesine göre, sanığın mahkemede bildirmiş olduğu son adrese tebliğ edilerek kararın kesinleştirildiği anlaşılmışsa da, dosya kapsamındaki Ümraniye Cezaevi Müdürlüğünün 14/12/2011 günlü yazısından, 7201 sayılı Tebligat Kanununun 35. maddesine göre tebliğ işleminin yapıldığı tarihte sanığın cezaevinde bulunduğunun bildirilmesi karşısında, aynı Yasanın 19. maddesi uyarınca sanığa Cezaevi Müdürlüğü aracılığıyla tebliğ işlemi yapılması gerekirken, yargılama sırasında duruşmada bildirdiği son adrese aynı Yasanın 35. maddesine göre yapılan tebliğ işleminin geçersiz olduğu anlaşılmakla;

Sanığın temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilip, Sultanbeyli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 12/06/2008 tarihli temyiz isteminin reddine dair ek kararı ve 11.09.2007 tarihli kesinleşme şerhi kaldırılarak yapılan incelemede:

Sanığın 21.03.2007 tarihli oturumda, duruşmadan vareste tutulma talebinde bulunduğu anlaşılmakla tebliğnamedeki bozma düşüncesi benimsenmemiştir.

Adli sicil kaydına göre tekerrüre esas hükümlülüğü bulunduğu halde sanık hakkında 5237 sayılı Yasanın 58/6-7. maddesi ile uygulama yapılmaması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Kasten işlemiş olduğu suç için hapis cezasıyla mahkûmiyetinin yasal sonucu olarak sanığın 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinin (a), (b), (c), (d) ve (e) bentlerinde yazılı haklardan cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, (c) bendinde yazılı “kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri” açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “53. maddenin uygulanmasına” ilişkin bölüm çıkartılarak,