Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2013/12982 K.2015/45981

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 150.maddesinin 2.fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK'nın 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği;

somut olayda, sanığın yanında kimliği belirlenemeyen bir şahıs daha olduğu halde mağdurun önüne keserek 5 TL para istedikleri, mağdurun parası olmadığını söyleyince bu kez cep telefonunun olup olmadığını sordukları, mağdurun cep telefonunun da olmadığını beyan ettiği; kendisine yönelik bıçak çekilmesi üzerine, mağdurun cebinden çıkardığı ve suç tarihi itibariyle 2,02 TL karşılığında olan ve değer olarak az kabul edilmesi gereken 5 Riyal parayı çıkarıp verdiği,

parayı alan sanık ve arkadaşının daha fazla para talep etmek veya mağdurun üzerini aramak gibi bir eylemleri söz konusu olmaksızın kaçmaya başladıkları, sanığın kovalamaca sonucu yakalandığı somut olayda, koşulları oluştuğu halde TCK'nın 150/2.maddesi ile uygulama yapılması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,