Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2013/13992 K.2013/18837

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 15.4.2013 tarihli kenar yazısı ile Dairemize gönderilerek başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

29.12.2000 tarihli oto hırsızlığı müracaat tutanağı, 18.12.2002 tarihli iddianame ve tüm soruşturma belgelerine göre; 29.12.2000 olan suç tarihinin, gerekçeli kararda 29.12.2002 olarak gösterilmesi yerinde düzeltilmesi olanaklı kabul edilmiştir.

Oluş, yakınanın anlatımları ile dosya içeriğine göre; sanığın, belirsiz saatte yakınanın, park halindeki aracının kilidini kırmak suretiyle hırsızlık suçunu işlediğinin anlaşılması karşısında, eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesine uyduğu gözetilmeyerek, aynı Yasa'nın 142/1-e ve 143.maddeleri uyarınca uygulama yapılarak yazılı şekilde kabul kanuna aykırı ise de;

01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın 7/2 ve 5252 sayılı TCK.nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Yasanın 9/3.maddeleriyle Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulu’nun 23.2.1938 günlü 1937/23 – 1938/9 sayılı, Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 25.5.1999 günlü 133/142 sayılı kararları ışığında, somut olayla ilgili 765 sayılı TCK’nın 493/1, 102/3 ve 104/2. maddeleriyle 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b, 66/1-e, 67/4; 151/1, 66/1-e, 67/4. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucunda; 5237 sayılı Yasa hükümlerinin sanık yararına bulunduğunun anlaşılmasıyla yapılan incelemede;

Sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 151/1. maddelerindeki suçların gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı Yasanın 66/1-e ve 67/4. maddelerinde öngörülen 12 yıllık zamanaşımının suç tarihi olan 29.12.2000 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,