Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2013/1734 K.2015/39116

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 30.03.2009 ve 14.01.2013 tarihli tebliğnameleri ile Dairemize gönderilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Oluş ve dosya içeriğine göre, sanığın, 26.04.2002 günü saat 15:30'da yakınana bıçak gösterip "seni vurur, öldürürüm" şeklinde tehdit ettikten sonra yakınanın elindeki telefonu zorla aldığı, ertesi gün gece sayılan saat 21:30 sularında yolda gördüğü yakınanın yanına tekrar gelip para istediği, üzerini arayıp bulduğu nüfus cüzdanını alarak yakınana evden para getirmesi halinde kimliğini iade edeceğini söylediği, yakınanı kimliği tespit edilemeyen iki kişi ile birlikte para getirmesi için evine gönderdiği,

yakınanın eve varınca olayı anlattığı annesinin müdahalesi ile sanık ve suç ortaklarının kaçtığı, polise müracaat ile sanığın aynı gün yakalandığında yapılan üst aramasında üzerinden yakınana ait nüfus cüzdanının ele geçirildiği, suça konu cep telefonunun ise ailesince iade edildiği anlaşıldığından,

sanığın ilk eyleminden dolayı 5237 sayılı TCK'nın 149/1-a, 168/1, 62, 53. maddelerine, ikinci eylemi nedeniyle 149/1-c-h, 62, 53. maddelerine uyan iki ayrı yağma suçundan hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, aynı Yasanın 43/3. maddesine aykırı davranarak 43/1. ile uygulama yapılması suretiyle eksik ceza tayini, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu'nun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkumiyetin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCK’nın 53/1. maddesinin “a,b,c,d,e” bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ....'nın temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “TCK'nın 53. maddesi uyarınca hak yoksunlukları” uygulanmasına ilişkin bölüm çıkartılarak,