Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2013/19104 K.2013/16423

Kullanmak amacıyla uyuşturucu madde bulundurmak suçundan sanık ... hakkında yapılan duruşma sonunda mahkumiyetine ilişkin İstanbul 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 10.10.2006 gün 2006/171-244 sayılı kararına karşı sanık savunmanının temyiz başvurusu ile ilgili olarak kararın itirazı olanaklı olduğundan incelenmeksizin iadesine Dairemizin 10.04.2013 gün 2009/19871 –2013/7715 sayılı ilamı ile karar verilmiştir.

Dairemizin anılan kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 03.06.2013 gün ve 2007/11173 sayılı yazı ile itiraz kanun yoluna başvurması üzerine dosya Dairemize gönderilmekle yeniden incelenerek değerlendirilip karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Mahkeme tarafından yapılan kovuşturma sonucunda, 10.10.2006 tarihli karar ile sanık ...'in kullanmak amacıyla uyuşturucu madde bulundurmak suçunu işlediği kabul edilerek 5237 sayılı TCK’nın 191/1, 62 ve 53. maddeleri gereğince 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanık hakkında hükmolunan 10 ay hapis cezasının aynı Yasanın 191/2.maddesine göre denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, tedbir gereklerine uygun davranmaması halinde cezanın aynen infazına karar verilmiştir.

Hüküm sanık savunmanı tarafından temyiz edilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 28.09.2009 tarihli tebliğnamesi ile hükmün bozulması istenmiştir.

Dairemizin 10.04.2013 gün 2009/19871-2013/7715 sayılı ilamında “Sanık ... hakkında TCY'nın 191.maddesindeki suçtan belirlenen 10 (ay) hapis cezası yerine aynı Yasanın 191/2.maddesi uyarınca denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına ilişkin hükme yönelen temyiz isteğinin incelenmesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 20.03.2012 tarih ve 2011/785-2012/101 sayılı kararında açıklandığı üzere; “kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alma, kabul etme veya bulundurma” suçundan dolayı, TCK'nın 191. maddesinin 2. fıkrası gereğince verilen “tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına” ilişkin kararın, sözü edilen fıkraya 6217 sayılı Kanunla eklenen cümlenin yürürlüğe girdiği 14.04.2011 tarihinden önce ya da sonra verilip verilmediğine bakılmaksızın, temyiz değil itiraz kanun yoluna tabi olması nedeniyle, itirazla ilgili gerekli kararın yetkili ve görevli itiraz merciince verilmesi için, dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE ”denilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itiraz yazısında; "İtirazın kabulü ile………..esas yönünden karar verilmesi” istemi ile itiraz kanun yoluna başvurmuştur.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı yerinde görüldüğünden;

1) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının İTİRAZININ KABULÜNE,

2) Dairemizin 10.04.2013 gün 2009/19871 esas– 2013/7715 sayılı iade kararının kaldırılmasına,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve Yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Hükümden sonra 19.12.2006 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun'la değişik 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191. maddesinde, uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanmış olan sanık hakkında, birinci fıkraya göre cezaya hükmedilmeden, ikinci fıkrası gereğince sadece tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine ya da altıncı fıkranın yollaması uyarınca birinci fıkradaki ceza ile birlikte ikinci fıkradaki tedaviye ve denetimli serbestlik tedbirine hükmedilmesi öngörülmüş olması karşısında; bu iki seçenekten biri uygulanırken yasal gerekçe gösterilmesi, gerekçenin somut olgulara ve davranışlarına bağlı olarak,

sanığın tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyup uymayacağının değerlendirilmesine dayanması gerektiği de dikkate alınmak suretiyle sanığın hukuksal durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2- Kasten işlemiş olduğu suçdan, hapis cezasıyla mahkumiyetinin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCY’nın 53/1. maddesinin “a, b, c, d, e” bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,