Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2013/20357 K.2014/18387

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-) Sanık hakkında 02.04.2008 tarihinde işlediği iddia olunan hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarıyla ilgili olarak yapılan yargılama sonucunda mahkemece 28.05.2008 gün, 2008/159 Esas, 2008/201 Karar sayılı karar ile, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 143/1, 35/2, 31/2, 62, 116/1-4, 31/2, 62. maddeleri uyarınca verilen hükmün, 5271 Sayılı CMK'nın 231/5. maddesi gereğince açıklanmasının geri bırakılmasına ve CMK'nın 231/8. maddesi uyarınca, sanığın 3 yıl süre ile denetim süresine tabi tutulmasına karar verildiği;

Bu kararın kesinleştiği 30.06.2008 tarihinden sonra, sanık hakkında öngörülen 3 yıllık denetim süresi içerisinde, 10.03.2010 tarihinde Batman Çocuk Mahkemesi'nin 2010/73 Esas, 2010/256 Karar sayılı dosyasına konu olan kasıtlı suçu işlediği anlaşıldığından sanık hakkında açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanmasına karar verilmiş ise de;

Sanığın denetim süresi içinde işlediği suça ilişkin Batman Çocuk Mahkemesi'nin 10.11.2010 gün, 2010/73 Esas, 2010/256 Karar sayılı kararı ile hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildiği, 5271 sayılı CMK'nın 231/11. maddesinde, denetim süresi içinde kasıtlı bir suçun işlenmesi halinde hükmün açıklanacağının belirtildiği, Batman Çocuk Mahkemesi'nin belirtilen dosyasına konu olan suçun kasıtlı suçlardan olan hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal ve mala zarar verme suçuna ilişkin olduğu anlaşılmış ise de, Mahkemece bu suçtan da hükmün

açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının davayı sonuçlandıran ve uyuşmazlığı çözen bir ‘hüküm’ niteliğinde olmayıp bir ön karar niteliğinde olduğu, bunun sonucu olarak sanık hakkında Batman Çocuk Mahkemesi'nin 10.11.2010 günlü hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının, aynı mahkemenin 28.05.2008 günlü açıklanması geri bırakılan ve yine bir ön karar niteliğinde olan hükmün açıklanmasına ve geçerli kılınmasına neden kabul edilemeyeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

II-) Kabule ve uygulamaya göre de;

2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 141/3. maddesinde; “Bütün mahkemelerin her türlü kararları gerekçeli yazılır.” Buna paralel hüküm içeren 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 34. maddesinde de “Hakim ve mahkemelerin her türlü kararı, karşı oy dahil gerekçeli yazılır.” hükümleri yer almaktadır.

Gerekçe; hükmün dayanaklarının akla, hukuka ve maddi olaya uygun açıklamasıdır. Gerekçenin dosyadaki bilgi ve belgelerin yerinde değerlendirildiğini gösterir biçimde; geçerli, yasal ve yeterli olması gerekir. Yasal, yeterli ve geçerli bir gerekçeye dayanılmadan karar verilmesi yasa koyucunun amacına uygun düşmez ve uygulamada keyfiliğe yol açar.

Mahkumiyet hükmünün gerekçesinde gösterilmesi gereken noktalar ise 5271 sayılı CMK'nın 230. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre sırayla;

a) İddia ve savunma, bunların dayandırıldığı ve mahkemece toplanan kanıtların neler olduğu,

b) Kanıtların tartışılması, değerlendirilmesi ve reddedilen veya kanıtlama yönünden üstün tutulan ve kabul edilen kanıtlar ve nedenleri,

c) Tüm bunların ışığında ulaşılan kanı; sanığın suç oluşturduğu kabul edilen eylemi, bunun yasal unsurları ve nitelendirmesi, uygulanacak kanun maddesi,

d) Cezayı ağırlatan ve hafifleten yasal ve değerlendirmeye bağlı nedenlerle cezayı kaldıran yasal nedenlerin bulunup bulunmadığı, bunlara ilişkin istemlerin kabul veya reddiyle temel cezanın belirlenmesine ilişkin nedenler,

e)Cezanın ertelenmesine, tedbirlerden birine çevrilmesine veya ek güvenlik tedbirinin uygulanmasına yönelik veya bu konulardaki istemlerin kabul veya reddine ilişkin dayanaklar gösterilecektir.

Ayrıca 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesi uyarınca hükmün esasını oluşturan hüküm fıkrasında kanun yollarına başvurma ve tazminat isteme olanağının bulunup bulunmadığının, başvurma olanağı varsa süresi, şekli ve merciinin tereddüde yer vermeyecek şekilde açıkça gösterilmesi gerekir.

Açıklanan bu usul kuralları buyurucu nitelikte olup, uyulmaması 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CYUY'nın 308/7 (5271 sayılı CYY'nın 289/1-e) maddesi uyarınca kesin bozma nedenini oluşturur. Anayasa'nın 141/3, 5271 sayılı CYY'nın 34, 230, 232 ve 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CYUY'nın 308/7. maddeleri gözetilmeden ve bu ilkelere uyulmadan, yazılı biçimde hüküm kurulması,