Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2013/20515 K.2013/18275

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10/06/2013 tarihli kenar yazısı ile Daireye gönderilmekle başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: I-Konut dokunulmazlığını bozma suçu açısından kurulan hükmün incelenmesinde;

Sanıklar hakkında, 28.07.2006 tarihli açılan iddianamede, hırsızlık suçunun yanısıra, 5237 sayılı TCK'nın 116/1.maddesinde düzenlenen konut dokunulmazlığını bozma suçu yönünden de cezalandırılmaları istemiyle kamu davası açıldığı, mahkemenin 12.02.2006 günlü kararında, konut dokunulmazlığını bozma suçu yönünden, suçun gündüz işlenmesi ve ve şikayet yokluğu gerekçe gösterilerek 5237 sayılı TCK'nın 73/4.maddesi gereği sanıklar hakkında ayrı ayrı düşme kararı verildiği,

sanıklar savunmanlarınca süresi içinde süre tutum dilekçeleri verilip, usul ve yasaya aykırı olduğunu belirttikleri kararı temyiz ettikleri, gerekçeli kararın tebliğine rağmen, ayrıntılı temyiz dilekçeleri vermeyip, konut dokunulmazlığını bozma suçu yönünden de hükmü temyiz ettiklerinin anlaşılması karşısında; dosya içeriğine göre, birden fazla kişiyle konut dokunulmazlığını bozma suçunu işleyen sanıkların eyleminin, 5237 sayılı yasanın 116/1, 119/1-c maddelerine uyduğu gözetilmeden, yazılı şekilde düşme kararı verilmesi, karşı temyiz olmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, sanıklar savunmanlarının temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA,

II-Sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelenmesine gelince;

Sanıkların adli sicil kaydına göre kasıtlı suçlardan tekerrüre esas hükümlülükleri bulunduğu halde haklarında 5237 sayılı Yasanın 58/6-7.maddesi ile uygulama yapılmaması, karşı temyiz bulunmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1-Sanıkların, TCK’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanıklar hakkında uygulanmamasına karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması;

2-5271 sayılı CMK'nın 326/2. maddesi uyarınca birlikte işlenmiş suç nedeniyle mahkum edilmiş olan sanıkların yargılama giderlerinden sebebiyet verdikleri oranda ayrı ayrı sorumlu tutulmaları gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle kısmen istem gibi BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak; hüküm fıkrasından 5237 sayılı Yasanın 53.maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm ile yargılama giderlerine ilişkin ''sanıklardan ayrı ayrı tahsiline'' cümlesinin çıkarılarak,

TCK'nın 53.maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm yerine, “Sanıkların, TCK’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına,