Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2013/25429 K.2015/42623

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Adli emanetin 2010/2085 sırasında kayıtlı suçta kullanılan bıçağın müsaderesi hakkında mahallinde karar alınması olanaklı görülmüştür.

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Oluş ve dosya içeriğine göre; suç tarihinde, mağdurlar Darıstan ve Ulaş, Dicle Üniversitesinin yemekhanesinin bahçesinde otururlarken, daha önceden tanımadıkları sanık H..

G..'in yanlarına gelerek bıçak doğrultuğu ve 200-TL para vermelerini istediği, mağdurların paraları olmadığını söylemesi üzerine, sanığın mağdur Darıstan'ı yanında alıkoyarak, diğer mağdur Ulaş'tan para getirmesini istediği, parayı getirdiği takdirde kız arkadaşı Darıstan'ı bırakacağını söylediği, ancak Ulaş'ın para getirmeden polise haber vererek sanığın yakalanmasını sağladığının anlaşılması karşısında, teşebbüs aşamasında kalan yağma eyleminde, sanığın özgülenen amacının 200-TL para almak olduğu, her iki mağdurdan da ayrı ayrı para almak gibi bir amacı olduğuna dair yeterli delil bulunmadığından,

iki ayrı yağmaya teşebbüs suçundan söz edilemeyeceği anlaşılmakla, sanığın tek yağma suçundan cezalandırılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-5271 sayılı Yasa’nın 150/3. maddesi uyarınca, sanığa savunmasını yapmak üzere zorunlu savunman görevlendirilmesi nedeniyle, savunmana ödenen avukatlık ücretinin, sanığa, yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye aykırı olduğundan,