Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2013/32538 K.2017/50

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Katılan sanık ...'ın soy adının nüfus kaydına göre “...” olduğu halde, hüküm fıkrasında “...“ olarak yazılması yerinde düzeltilmesi olanaklı maddi hata kabul edilmiştir.

Sanık ...'ın adli sicil kaydında yer alan tekerrüre esas hükümlülüklerinin en ağırı olan ... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 18.05.2001 gün 2001/206 Esas ve 2001/3142 karar sayılı mahkumiyet hükmüne konu hapis cezasının tekerrür uygulamasına esas alınmaması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Katılan sanık ...'yi meşru savunma halinde kasten yaralayan sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında, TCK'nın 25/1. maddesi uyarınca “ceza verilmesine yer olmadığına” ve CMK'nın 223/2-d maddesi uyarınca “beraat” kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Sanıkların, 5237 sayılı TCK'nın 53/2. madde delaletiyle aynı kanunun 53/1-a-b-d-e maddesi bentlerindeki hakları kullanmaktan hükmün infazına kadar geçerli olarak ayrıca aynı kanunun 53/3. maddesi delaletiyle 53/1-c bendi gereğince kendi altsoyu açısından koşullu salıverilme tarihine kadar geçerli olarak kendi altsoyu haricindeki kişiler yönünden ise hükmün infazına kadar geçerli olarak velayet, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan ayrı ayrı yoksun bırakılmalarına, karar verilmiş ise de; 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 gün, 2014/140-2015/85 Esas ve Karar sayılı kararı ile TCK'nın 53/1-b maddesinde yazılı, "seçme, seçilme ve diğer siyasi hakları kullanmaktan" ibaresinin iptal edilmiş olması,

3-T.C. Anayasasının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanıklardan, yargılandığı suç nedeniyle baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretlerinin sanıklardan alınmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ile sanık ... ve katılan sanık ... savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,

hüküm fıkrasından sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkında, katılan ...'yi kasten yaralama ile ilgili bölümün çıkartılarak yerine “Her ne kadar sanıklar ..., ..., ... ve ... haklarında müşteki sanıklar ... ve ...'yi kasten yaraladıkları iddiası ile cezalandırılmaları için kamu davası açılmış ise de,

suçun meşru müdafaa koşulları içinde işlendiği anlaşıldığından TCK'nın 25/1. maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına ve CMK'nın 223/2-(d) maddeleri gereğince sanıkların ayrı ayrı beraatlerine,” cümlesi yazılması ve sanıklar ... ve ... hakkında yağmaya kalkışma suçundan kurulan hükümde ise “TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına” ilişkin bölüm çıkarılarak yerine, "Sanıkların, kasten işlemiş olduğu suç için hapis cezasıyla mahkumiyetinin yasal sonucu olarak, TCK'nın 53/1. maddesinin uygulanması yönünden, (a, c, d ve e) bentleri ile (b) bendinde yazılı seçme, seçilme ve diğer siyasi hakları kullanmaktan yoksun bırakılmalarına;