Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2013/4172 K.2013/13681

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 5.2.2013 tarihli kenar yazısı ile Dairemize gönderilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak,

Olay tarihinde sanığın, yakınana ait evin içerisine girerek suça konu otomobilin kontak anahtarını haksız yere ele geçirdikten sonra, park halindeki otomobili çalıştırarak çalması şeklinde gelişen olayda; sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCY’nın 493/2, 522 (aşırı değer) maddelerine göre 5237 sayılı TCK’nın aynı suça uyan 142/2-d, 53, 116/1, 53. maddeleri bakımından anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında değerlendirme ve uygulama yapılarak,

konut dokunulmazlığının ihlali suçu bakımından 5271 sayılı CMUK’nın 253 ve 254. maddeleri uyarınca uzlaşma girişiminde bulunulduktan sonra her iki yasanın ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması suretiyle lehe Yasanın saptanması gerekirken yazılı biçimde uygulama yapılması, sonuç cezanın açıkça sanık lehine olması nedeniyle ve karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.