Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2013/4680 K.2013/5539

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 12/02/2013 tarihli kenar yazısı ile Dairemize gönderilerek, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanıklar hakkında yağma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Sanıkların, mağduru çağırdıkları işyerinin kapısını kilitleyip, dizine tekme atarak çenesine vurduktan sonra ele geçirilen tabanca ile yere doğru ateş edip ölümle tehdit etmek suretiyle üzerinde bulunan suça konu eşyayı alarak çıplak resimlerini çekip bir saat kadar işyerinde tutmaları şeklinde gerçekleşen eylemde; sanıkların eyleminin 5237 sayılı Yasanın 149. maddesinin 1. fıkrasının (a), (c) ve (d) maddesine uyan yağma suçunun yanında, aynı Yasanın 109/2, 109/3 (a), (b) maddelerinde öngörülen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu da oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması; oluş ve dosya içeriğine göre;

kolluk güçlerince yapılan takip üzerine beraat eden ...'ın suça konu araçla yakalanıp, üzerinden mağdura ait çıplak resimler ile araçta yapılan arama, sanıkların üst aramaları ile işyerinde yapılan aramada suça konu telefon ile diğer eşyanın ele geçirilip mağdura teslim edildiğinin anlaşılması karşısında; koşulları oluşmadığı halde sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168.maddesi ile uygulama yapılması; karşı temyiz olmadığından; yağma suçunun, silahla, birden fazla kişi ile birlikte, işyerinde işlenmesi nedeniyle.

5237 sayılı Yasanın 149. maddesinin 1. fıkrasının (a) ve (c) bentlerinin yanı sıra (d) bendi ile de uygulama yapılması gerektiğinin düşünülmemesi, teşdit gerekçesi ve uygulama karşısında; sonuca etkili görülmediğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanıkların, TCK’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanıklar hakkında uygulanmamasına karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması;

2-5271 sayılı CMK'nın 326/2. maddesi uyarınca birlikte işlenmiş suç nedeniyle mahkum edilmiş olan sanıkların yargılama giderlerinden sebebiyet verdikleri oranda ayrı ayrı sorumlu tutulmaları gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak;

hüküm fıkrasından 5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm ile yargılama giderlerine ilişkin ''Sanıklar ... ve ...'dan tahsili ile ''cümlesinin çıkarılarak TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm yerine “Sanıkların, TCK’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmalarına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından,

söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanıklar hakkında uygulanmamasına” ve “Sanıkların sebebiyet verdikleri yargılama giderleri oranında ayrı ayrı sorumlu tutulmalarına” cümlelerinin eklenmesi suretiyle eleştiri dışında diğer yönleri usul ve Yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II-Sanıklar hakkında ruhsatsız silah taşıma ve bulundurma suçundan kurulan hükmün incelenmesine gelince;

Sanıklara yüklenen ve 6136 sayılı Yasanın 13/1. maddesine uyan suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; 765 sayılı TCK'nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık zamanaşımının suç tarihi olan 02.11.2003 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,