Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2013/6169 K.2013/4299

Karşıyaka 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 2005/844 Esas, 2006/1026 Karar ve 14/11/2006 tarihli kararı ile sanık ...'ın hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK'nın 141/1, 35, 58/7, 53/2. maddeleri uyarınca 1 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, bu kararın sanık savunmanının temyizi üzerine Dairemizin 2009/27894 Esas, 2013/1006 Karar ve 22/01/2013 tarihli ilamı ile Bozulmasına karar verildiği, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 25/02/2013 gün ve 2007/50079 sayılı itiraz yazıları ile özetle;

“İTİRAZ NEDENLERİ

İtirazlarımız özel dairenin 2 nolu bozma kararının kaldırılarak, hükmün sadece hak mahrumiyetleri yönünden bozulması ve bu hususunda yeniden yargılamayı gerektirmemesi sebebiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA karar verilmesine yöneliktir.

1-Sanık ...'ın evrağı ayrılan sanık Feridun Kaya ile birlikte şikayetçi ...'a ait motosikleti çalmaya teşebbüs ettikleri dosya kapsamı ile sabit olup eylemin sübutu konusunda bir ihtilaf bulunmamaktadır.

2-Ancak özel daire ile ihtilafa konu olay, sanık hakkında TCK'nın 58. maddesi uyarınca uygulama yapan yerel mahkemenin, hangi ilamın tekerrüre esas alındığını gösterip göstermemesinin gerekli olup olmadığı, dolayısıyla da bozma sebebi yapılıp yapılmadığı noktasında toplanmaktadır.

3-Her ne kadar Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 28.02.2012 gün ve 2011/6-245 Esas- 2012/61 Karar, 06.03.2012 gün ve 2011/13-384 Esas- 2012/82 Karar sayılı kararları başta olmak üzere, birçok kararlarında, 5237 sayılı TCK’nın 58/6. maddesi uyarınca sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilirken, tekerrüre esas alınan ilamın kararda gösterilmesinin zorunlu olduğu belirtilmiş ise de, 22.01.2013 gün ve 2012/1431 Esas- 2013/18 Karar ile 22.01.2013 gün ve 2012/1277 Esas-2013/24 Karar sayılı kararlarında daha önceki görüşlerinden dönerek,

5237 sayılı TCK’nun 58/6. maddesi uyarınca sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilirken tekerrüre esas alınan ilamın karar yerinde gösterilmesinin zorunlu olmadığına ilişkin karar vermiştir. TCK’nın 58/7. maddesinde, mahkûmiyet kararında, hükümlü hakkında mükerrirlere

./..

-2-

özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanacağının belirtilmesi zorunluluğuna işaret edilmiş, tekerrüre esas ilamın hangisi olduğunun belirtilmesi konusunda bir zorunluluk getirilmemiştir. Her ne kadar infaz aşamasında tekerrüre esas alınacak ilam, hükümlünün infaz kurumunda kalacağı süre yönünden önem taşısa da, infaz kurumunda kalınacak süre ile ilgili 5275 sayılı Kanunun 108/2. maddesinde hüküm bulunmaktadır. Buna göre, tekerrür nedeniyle koşullu salıverme süresine eklenecek miktar, tekerrüre esas alınan cezanın en ağırından fazla olamayacaktır. Bu hususu belirleme görevinin de Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun bu son kararları karşısında infaz aşamasında infaz işini yürüten birimlerce yapılacağı anlaşılmaktadır.

Anılan seplerle özel dairenin sanık hakkında 2 nolu bozma kararı vermesi hatalı olmuştur.

TÜRK MİLLETİ ADINA

5271 sayılı CMK.nın 6352 sayılı Yasanın 99.maddesi ile değişik 308. maddesi gereğince yapılan incelemede;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının İTİRAZININ KABULÜNE,

2- Dairemizin 22/01/2013 gün ve 2009/27894 Esas, 2013/1006 Karar sayılı Bozma ilamının KALDIRILMASINA,

3- Sanık ...'ın adli sicil kaydının incelenmesinde Karşıyaka Ağır Ceza Mahkemesinin 2003/668 Esas, 2004/192 Karar, 07/05/2004 tarihli mahkumiyet ilamı dışındaki mahkumiyet ilamlarının 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesi kapsamında tekerrüre esas olmadığının sanığın adli sicil kaydı ve getirtilen Karşıyaka Ağır Ceza Mahkemesinin mahkumiyet ilamı ile anlaşılmış olması karşısında; yerel mahkeme kararında sanığın tekerrüre esas mahkumiyet ilamı gösterilmemiş ise de Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.01.2013 gün ve 2012/1431 Esas 2013/18 Karar ve 22.01.2013 gün ve 2012/1277 Esas, 2013/24 Karar sayılı kararları ışığında bu husus Bozma nedeni yapılmamış;

Ancak,

TCK’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına karar verilmesi gerekirken, yazılı biçiminde hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle itiraza uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından ‘‘53/1. maddesinin uygulanmasına’’ ilişkin bölümler çıkarılarak, yerine ‘‘53/1. maddesinde belirtilen ve 53/3. maddesindeki kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri dışındaki haklardan sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar.

53/3. maddesi gözetilerek 53/1-c maddesi uyarınca kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına’’ cümlelerinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.