Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2014/2124 K.2016/4997

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

İddianamede müsaderesi talep edilen ve adli emanetin 2012/9599 sırasındaki bıçak hakkında hüküm tarihinden sonra zamanaşımı süresi içinde ek karar verilmesi olanaklı görülmüştür.

Sanıkların yağma suçunu mağduru bıçakla tehdit ederek işlediklerinin anlaşılması karşısında, TCK'nın 149/1. maddesinin “a” bendi ile de uygulama yapılması gerektiğinin düşünülmemesi aleyhe temyiz bulunmadığından, TCK'nın 31/3. maddesi, TCK'nın 168/3. maddesinden sonra uygulanarak aynı yasanın 61/5. maddesindeki sıralamaya aykırı uygulama yapılması sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu'nun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-T.C. Anayasasının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesi ışığında, 5271 sayılı CMK'nın 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Yasanın 13. maddesine dayanılarak hazırlanan, Ceza Muhakemesi Kanunu Gereğince Müdafi ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi gereğince, sanıktan, yargılandığı suç nedeniyle baro tarafından görevlendirilen zorunlu savunman ücretinin alınmasına hükmedilemeyeceği, bu ücretin Adalet Bakanlığı bütçesinde bu amaçla ayrılan ödenekten karşılanacağı gözetilmeden, yazılı şekilde zorunlu savunman ücretinin sanık ...'dan alınmasına karar verilmesi,

2-Suçu birlikte işleyen sanıklardan neden oldukları yargılama giderlerinin, “sorumlulukları oranında ayrı ayrı” yerine, “müteselsilen” alınmasına hükmedilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 326/2. maddesine aykırı davranılması,