Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2015/2379 K.2018/5090

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: Katılan ... vekilinin sanıklar ... ve ... hakkında katılan ...'a yönelik yağma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından kurulan hükümler aleyhine; sanık ... ile sanıklar ... ve ... savunmanlarının ise sanıklar hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminde bulunduğu anlaşılmakla yapılan incelemede; I-Sanık ... hakkında yakınan ...'a yönelik yağma suçundan kurulan hükme yönelik yakınan ... vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yakınan ...'a yönelik eylemler nedeniyle Niğde Cumhuriyet Başsavcılığının 01.08.2011 gün 2011/3981 soruşturma, 2011/1819 esas, 2011/159 iddianame numarası ile sanık ... hakkında TCK 86/2,3,e, 53. maddeleri, sanık ... hakkında TCK 149/1-h, 53. maddesi uyarınca dava açıldığı, aynı eylem nedeniyle Niğde Cumhuriyet Başsavcılığının 12.04.2012 gün 2012/1281 soruşturma, 2012/1060 esas, 2012/61 iddianame numarası ile sanık ... hakkında TCK 149/1-h, 109/1-3-f, 110/1, 43/2, 53. maddeleri sanık ... hakkında TCK 109/1-3-f, 110/1, 43/2, 53. maddeleri uyarınca dava açıldığı,

yakınan ...'un 09.04.2012 tarihinde sanık ... hakkında Niğde Cumhuriyet Başsavcılığının 01.08.2011 günü açılan gasp davası nedeniyle şikayetinden vazgeçtiğine ilişkin dilekçe verdiği, oluşa, dosya içeriğine, mahkemenin kabülüne göre sanığın eyleminin bir bütün halinde yağma suçunu oluşturduğu dikkate alındığında, yakınan ...'un sanık ... hakkında yağma suçundan açılan dava bakımından mahkeme aşamasında açıkça şikayetten vazgeçtiği dikkate alındığında, yağma suçu bakımından açılan kamu davasında katılan sıfatı elde etmediği, bu bağlamda temyiz yetkisinin de olmayacağından;

yakınan ... vekilinin bu konudaki isteğinin, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollaması ile 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince isteme aykırı olarak REDDİNE,

II- Sanıklar ... ve ... hakkında mağdur ..., ... ve katılan ...'a yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Mahkumiyet hükmünün yasal sonucu olan 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinde öngörülen belirli hakları kullanmaktan yoksun bırakılma tedbirlerinin, 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi’nin 08.10.2015 gün, 2014/140-2015/85 Esas ve Karar sayılı kararına göre yapılan değişikliğin infazda gözetilmesi olanaklı görülmüş; mağdurlar ..., ... ve ...'un suç tarihinde 18 yaşından küçük olduğu için adı geçen mağdurlara yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunundan kurulan hükümlerde; 5237 sayılı TCK'nın 109. maddesinin 3. fıkrasının (b) bendinin yanı sıra (f) bendinin de uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi, sonuca etkili görülmediğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

A- Sanık ... hakkında mağdur ..., ... ve katılan ...'a yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümler bakımından;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, katılan ... vekili ile sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükmün, tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

B-Sanık ... hakkında mağdur ..., ... ve katılan ...'a yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümler yönünden;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık ... hakkında tekerrüre esas alınan Niğde 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 10.11.2010 gün 2010/1180 Esas ve 2010/1252 karar sayılı ilamı ile, sanık hakkında tehdit suçundan 5237 sayılı TCK'nın 106/1, 62, 50. maddeleri uyarınca hapisten çevrilerek 3000.-TL adli para cezası; yaralama suçundan ise 5237 sayılı TCK' nın 86/2, 62. maddeleri uyarınca doğrudan 2000.-TL para cezası verildiği,

karar tarihi bakımından söz konusu mahkumiyet kararlarının temyize kabil olduğu halde celp edinen mahkeme ilamı ve kesinleşme şerhine göre hatalı olarak yaralama suçundan verilen kararın kesin nitelikte olduğundan bahisle kesinleştirilip adli sicil kayıtlarına bu şekilde geçtiği, ancak UYAP kayıtlarının incelenmesinde anılan karara yönelik sanığın temyiz isteminde bulunması üzerine Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 19.11.2015 gün 2013/27277 esas ve 2015/38163 karar sayılı ilamı ile onama kararı verilerek kesinleştiğinin anlaşılması karşısında;

tekerrüre esas alınan mahkumiyet hükmüne konu olan suçun, incelemeye konu suçun işlendiği 11.06.2011 gününden sonra kesinleşmiş olması nedeniyle tekerrüre esas olmayacağı ve 5237 sayılı TCK’nın 58/6. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... vekili ile sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “Tekerrür uygulamasına” ilişkin kısım çıkarılmak suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

III- Sanıklar ... ve ... hakkında mağdurlar ..., ... ve katılan ...'a yönelik yağma suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçların sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanıklar ... ve ... hakkında mağdurlar ..., ... ve katılan ...' a yönelik yağma suçlarının birden fazla nitelikli hali oluşacak biçimde 5237 sayılı TCK’nın 149.maddesinin 1.fıkrasının (c) ve (h) bendlerine aykırı olarak, geceleyin ve birden fazla kişi ile birlikte işlendiği, mahkemecede bu şekilde kabul edildiği halde, aynı Yasanın 61/1.maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken bunların değerlendirilmesi ve alt sınır aşılarak ceza uygulaması yapılması gerekirken, yetersiz ve somut duruma uygun düşmeyen gerekçe ile yazılı şekilde alt sınırdan ceza uygulaması yapılarak hüküm kurulması,

2-a) Mağdurlar ..., ... ve katılan ...'un 09.04.2012 havale tarihli sanık ...'e yönelik şikayetten vazgeçme dilekçelerinin içeriğinde “Bizlerin sanıkla ilgili zarar ziyanımız herhangi bir şeyimiz alacağımız yoktur. Bu sebeple bizler vaki şikayetimizden feragat ediyor, vazgeçiyoruz” beyan etmeleri karşısında; sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma olanağının karar yerinde tartışılmaması,

b) Kabüle göre de; oluş ve dosya kapsamına göre, sanıklar fikir ve eylem birliği içinde mağdurların 10.-TL paralarını yağmaladıktan sonra birlikte araç içerisinde hareket halinde iken mağdur ...'in cep telefonu ile mesaj çektiğini gören sanık ...'in mağdur ...'e tokat atmak suretiyle cep telefonunu aldığı, sanık ...'in bu duruma bir itiraz etmediği,

mağdurları araçtan indirdikten sonra sanıkların birlikte olay yerinden ayrılmaları dikkate alındığında, mağdur ...'e yönelik eyleminin bir bütün halinde yağma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, sanık ... hakkında mağdur ...'e yönelik parasının yağmalanması olayından mahkumiyet, cep telefonun alınması eylemi nedeniyle ise beraat kararı verildiğinin anlaşılması karşısında, sanık ...'in mağdur ...'e yönelik davaya konu tek eyleminin bölünerek, hem beraat kararı hem de yazılı şekilde hükümlülük kararı verilmesi,

3- Değerin azlığının, 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu,Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastının yanı sıra mağdura yansımasıda değerlendirilip yalnızca gereksinimi ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleride açıklanarak uygulanabileceği bir muhakkaktır.

Sanık ...'nın diğer sanık ... ile birlikte herhangi bir iş kolunda çalıştığına ilişkin bilgi ve/veya beyanın dosyaya yansımayan lise öğrencisi 18 yaşından küçük mağdur ... için 10.-TL parası ile cep telefonunun yağmalanmasının, onun üzerindeki ekonomik yansımaları dikkate alındığında, koşulları bulunmadığı halde, sanıklar ... ve ... hakkında mağdur ...'e yönelik yağma suçundan kurulan hükümde TCK'nın 150/2.maddesinin düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması,

4- Sanık ... hakkında tekerrüre esas alınan Niğde 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 10.11.2010 gün, 2010/1180 Esas ve 2010/1252 karar sayılı ilamı ile, sanık hakkında tehdit suçundan 5237 sayılı TCK'nın 106/1, 62, 50. maddeleri uyarınca hapisten çevrilerek 3000 TL adli para cezası; yaralama suçundan ise 5237 sayılı TCK'nın 86/2, 62. maddeleri uyarınca doğrudan 2000 TL para cezası verildiği,

karar tarihi bakımından söz konusu mahkumiyet kararlarının temyize kabil olduğu halde celp edinen mahkeme ilamı ve kesinleşme şerhine göre hatalı olarak yaralama suçundan verilen kararın kesin nitelikte olduğundan bahisle kesinleştirilip adli sicil kayıtlarına bu şekilde geçtiği, ancak UYAP kayıtlarının incelenmesinde anılan karara yönelik sanığın temyiz isteminde bulunması üzerine Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 19.11.2015 gün, 2013/27277 esas ve 2015/38163 karar sayılı ilamı ile onama kararı verilerek kesinleştiğinin anlaşılması karşısında;

tekerrüre esas alınan mahkumiyet hükmüne konu olan suçun, incelemeye konu suçun işlendiği 11.06.2011 gününden sonra kesinleşmiş olması nedeniyle tekerrüre esas olmayacağı ve 5237 sayılı TCK’nın 58/6. maddesinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

5- Mahkumiyet hükmünün yasal sonucu olan 5237 sayılı TCK’nın 53/1. maddesinde öngörülen belirli hakları kullanmaktan yoksun bırakılma tedbirlerinin, 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi’nin 08.10.2015 gün, 2014/140-2015/85 Esas ve Karar sayılı kararına göre yapılan değişikliğin karar yerinde yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,