Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2015/3622 K.2018/2094

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: 5252 sayılı Yasanın 9. maddesinin 1. fıkrasına göre, ister genel prensip uyarınca duruşmalı yargılamada, isterse ayrıksı yöntem olarak evrak üzerinde yapılan inceleme sonunda verilmiş bulunsun, sonraki lehe yasa nedeniyle yapılan uyarlama yargılamasında verilen bu tür kararlar hüküm niteliğinde olduklarından, 1412 sayılı CMUK’nun 305. maddesinde belirtilen istisnalar dışında bu hükümlere karşı temyiz yasayoluna başvurulabilecektir.

Somut olayımıza gelince;

Hükümlü ... hakkında suç arkadaşları ... ... ... ve ... ... ile birlikte; 28/09/2002 tarihinde, mağdurlara karşı işledikleri yağma suçundan 765 sayılı yasanın 497/1 maddesi uyarınca açılan kamu davası sonucunda, 03/03/2003 tarih 2002/713-2003/106 E.K. sayılı karar ile 765 sayılı TCK'nun 497/2, 59/2, 31-33 maddeleri tatbik edilerek 16 yıl 8 ay hapis cezası ile mahkumiyetine karar verildiği ve bu karar Yargıtay 6. Ceza Dairesi'nin 17.12.2003 gün 2003/6383-10033 E.K. sayılı kararı ile onanarak kesinleştiği,

Antalya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 01/06/2005 tarihinden önce kesinleşmiş bulunan mahkumiyet hükmünde 5237 sayılı Yasanın yürürlüğe girmesi nedeniyle 5252 sayılı yasanın 9. maddesinin 1. fıkrasına göre dosya üzerinden gerçekleştirdiği değişiklik yargılaması sonucunda; 20/06/2005 günlü ek kararda; hükümlü ... hakkında 5237 Yasanın lehde olduğu kabulle, 5237 sayılı TCK'nın 149/1-a-c-h, 150/2 ve 62. maddeleri uyarınca 5 yıl 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, karardan bir örneğin ...'e tebliğine itirazı kabil olmak üzere hükümlünün yokluğunda verilen bu kararda; "başvuru yapılacak merci, başvuru şekli ve süresi tam olarak belirtilmediği,

20/06/2005 günlü ek kararın hükümlü ...'e Tebligat Kanunun 35. maddesine göre 02/06/2006 tarihinde tebliğ olunduğu, hükümlünün karara karşı hiçbir yasa yoluna başvurulmadığı,

Antalya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.02.2014 gün ve 2014/41 Esas sayılı tensip ile; 20.06.2005 tarihli ek kararın yok hükmünde olduğunu, hükümlü hakkındaki dosyanın yeniden esastan lehe yasa tesbitiyle ilgili karar verilmek üzerine duruşma açılmasına karar verdiği bu karar bağlamında;

Yürütülen yargılama sonunda; hükümlü ve savunmanı 30/04/2014 tarihli oturumda dosya üzerinden verilen ek kararın daha lehe hükümler ihtiva etmesi sebebiyle 5 yıl 10 ay hapis cezası üzerinden uyarlamanın yapılmasına yönelik taleplerini açıkladıkları, Antalya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin dosya üzerinden tüm eksik ve yanılgılı uygulamalar ile 20/06/2005 tarihinde verdiği ek karardan hükümlü ve savunmanın 30/04/2014 tarihinden daha önce ki bir tarihte öğrendikleri anlaşılmaktadır. Hükümlü ve savunmanın 20/06/2005 günlü ek kararı hangi tarihte öğrendikleri net olmamakla birlikte usulsuz dahi olsa öğrenme tarihinden sonra itirazda dahil hiçbir kanun yolunada başvurmadıkları kabulü zorunludur. Bu hali ile 20/06/2005 günlü ek karar kesin hüküm niteliğindedir.

Bir an için hükümlü ve savunmanının 30/04/2014 tarihinde duruşmada yansıtarak ortaya koyduğu iradeleri bu tarih de tebliği ve/veya öğrenme tarihi olarak kabul edilse bile; hali hazırda 20/06/2005 günlü karara karşı herhangi bir kanun yoluna başvurmadıkları ve/veya 20/06/2005 günlü hükme karşı bir temyiz davası açmadıkları dikkate alındığında anılan hükmün bu haliyle kesinleştiğinin kabulü zorunludur.

Kesinleşen bir karar var ise ancak olağanüstü kanun yolu ile kaldırılır. Bu yol ve yöntemle kaldırılmadığı sürece, aynı konuda yeni bir inşai karar verilmesi olanaklı bulunmadığından Antalya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 30.04.2014 gün, 2014/41E-164 sayılı 2. uyarlama kararı yok hükmünde olduğu,

Hal böyle olunca;