Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2015/566 K.2017/2571

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 15.01.2015 tarihli görevsizlik kararı ile Dairemize gönderilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Oluş ve dosya kapsamına göre, sanık ve suç arkadaşının müştekinin evinden çaldığı para ve altın ile birlikte dışarı çıktıkları sırada tanık ... ile karşılaştıkları ona “karışma yoksa kafana sıkarız” diyerek müdahalesini engelleyerek olay yerinden ayrıldıkları, araya giren bir zaman diliminden sonra kolluk güçleri tarafından çevrede yapılan araştırma ile sanıkların ardaşık olarak yakalandıkları, sanık ...’ın bu aşamada bıçak çektiği olayda;

sanık ...’ın eyleminin suçun işlendiği tarihte yürürlükte olan 765 sayılı TCK’nın 495/1. maddesi, 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK’nın 149/1-c maddesi kapsamında kaldığı düşünülmeden, yazılı şekilde değerlendirme ile lehe yasanın tespitinde yanılgıya düşülmesi kanuna aykırı ise de, 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesi dikkate alınarak verilen sonuç ceza bu yönde etkili görülmediğinden anılan bu husus bozma nedeni yapılmamış,

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Mahkemece 5271 sayılı Yasa’nın 150/3. maddesi uyarınca, sanığın savunmasını yapmak üzere zorunlu savunman görevlendirilmesi nedeniyle, savunmana ödenen avukatlık ücretinin, sanığa yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesinin, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye açıkça aykırı olduğunun gözetilmemesi,