KÜNYE
6. Ceza Dairesi 2016/2114 E., 2019/228 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 22 Ocak 2019
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Yağmaya teşebbüs, mala zarar verme, hakaret
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
259 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:
I-Sanık ... hakkında yağmaya teşebbüs ve hakaret suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin temyiz incelemesinde;
Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08/10/2015 tarihli, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının TCK’nin 53.maddesinin uygulanması yönünden infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş,
Katılan ...’in kullandığı telefonu 21.55 ve 22.36 saatlerinde gece vakti arayarak tehditle para isteyen sanığın eyleminin, 5237 sayılı TCK’nin 149/1-h maddesi kapsamında kaldığı düşünülmeden, aynı Yasanın 148/1.maddesiyle uygulama yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,
II-Sanık ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesine gelince; Hükümden sonra 02/12/2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK.nin 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen 5237 sayılı TCK.nin 151/1. maddesi kapsamındaki suçun uzlaştırma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması;
Yargıtay 6. Ceza Dairesi, E. 2016/2114, K. 2019/228, 22 Ocak 2019 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama