Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2016/6841 K.2017/2317

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hükümlünün yokluğunda verilen Üsküdar 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 05.07.2005 gün 2000/325 esas ve 2001/187 karar sayılı gerekçeli kararın sanığın mahkemeye bildirdiği ...... yerine .....No: ... Sultanbeyli olan başka bir adreste bulunan gelini ... ...

28.07.2005 günü tebliğ edildiği, ayrıca gerekçeli kararın usulsüz tebliğ edildiği gün İstanbul 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 20.08.2014 gün 2014/1179 Değişik iş sayılı şartla tahliyesinin geri alınmasına ilişkin kararda açıklandığı üzeri hükümlünün cezaevinde bulunduğunun anlaşılması karşısında, kararının sanığa yöntemine uygun olarak cezaevinde tebliğ edilmeden kesinleştirildiğinin görüldüğü; her ne kadar hükümlünün Domaniç Cezaevi Memurluğu kanalı ile mahkemeye gönderdiği 13.06.2006 tarihli dilekçesinden kendisine hükmedilen ceza bakımından haberdar olduğu anlaşılıyor ise de;

gerekçeli kararın kendisine tebliğ edilmemiş olması nedeniyle, hükümlünün kararın içeriği ve bu karara karşı kanun yollarına başvurma hakkı olduğunu ve kanun yolu mercii ve süresi öğrenemediğinden sanık savunmanınca yapılan temyiz başvurusunun süresinde olduğu kabul edilerek. İstanbul Anadolu 6. Ağır Ceza Mahkemesinin hukuki değerden yoksun bulunan 22.07.2016 gün ve 2016/1056 Değişik İş sayılı “sanığın temyiz isteminin reddine” ilişkin kararı kaldırılarak yapılan incelemede:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 5252 sayılı Yasanın 9/3.maddesi uyarınca hükümlüler yararına olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından, temel cezanın ne şekilde saptanacağının belirlenmesi, bireyselleştirme amacına yönelik takdir hakkının kullanılması ve önceki yasaya göre suçların yasal öğelerinde yapılan değişikliklerin tartışılması için duruşma açılmasının zorunlu bulunduğu gözetilmeden dosya üzerinde hüküm kurulması,

2- Uygulamaya göre; 5237 sayılı Yasanın 53/3. maddesi göz ardı edilerek, 53/1-c bendinde belirtilen kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğun, koşullu salıverme tarihine kadar süreceğinin gözetilmemesi ve 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi’nin 08.10.2015 gün, 2014/140-2015/85 Esas ve Karar sayılı kararına göre yapılan değişikliğin karar yerinde yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu,