KÜNYE
6. Ceza Dairesi 2017/2197 E., 2020/499 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 12 Şubat 2020
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- Yağma
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
303 kelime·2 dk okuma
Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:
I- Sanık ... hakkında, yakınan ...’a yönelik yağma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün temyiz incelemesinde;
5237 sayılı TCK’nin 63. maddesi uyarınca, sanığın gözaltında geçirdiği sürenin mahsubuna karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi, infazda gözetilmesi olanaklı kabul edildiğinden bozma nedeni yapılmamıştır.
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hâkimler Kurulunun takdirine göre, sanık ... savunmanının temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usûl ve yasaya uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA,
II- Sanık ... hakkında, yakınan ...’a yönelik yağma suçundan kurulan mahkûmiyet hükmünün temyiz incelemesine gelince;
Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.
Ancak;
1- Sanığın yüklenen suçu işlediğine ilişkin, diğer sanık ...’ün soyut suç atması dışında, mahkûmiyetine yeterli, hukuken geçerli, her türlü kuşkudan uzak, kesin ve inandırıcı kanıtların neler olduğunun kararda açıklanıp gösterilmemesi karşısında;
öncelikle yakınanla sanığın olanaklı ise yüz yüze, değilse sanığın teşhise olanak sağlayacak şekilde fotoğrafları temin edilip teşhis yaptırılması ve sanığın suç tarihinde kullandığını beyan ettiği telefon hattı ile adına kayıtlı olduğu tespit edilecek başkaca telefon hatlarının olay tarihi, öncesi ve sonrasını kapsayacak şekilde, bu hatların sinyal verdikleri baz istasyonlarını gösterir şekilde HTS raporları getirtilerek sanığın cep telefonunun nerelerden sinyal verdiğinin araştırılması ile sonucuna göre hukukî durumun belirlenmesi gerektiği düşünülmeden, eksik inceleme ile yetinilerek yazılı biçimde karar verilmesi,
Yargıtay 6. Ceza Dairesi, E. 2017/2197, K. 2020/499, 12 Şubat 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama