KÜNYE
6. Ceza Dairesi 2018/1972 E., 2020/3405 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 7 Ekim 2020
- Mahkemesi
- Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi
- Suç
- Nitelikli yağma, kişiyi hürriyetinden yoksun bırakma
- Hüküm
- Mahkumiyet
Karar Metni
284 kelime·1 dk okuma
Yerel Mahkemece sanıklar ... ve ... hakkında yağma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:
I) Mağdurlar vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;
Mağdurlar ... ile ...’ın 07.04.2016 tarihli talimat duruşmasında davaya katılmak istemediklerini açıkça ifade ettikleri anlaşıldığından; davaya katılmamış ve katılan sıfatı ile temyiz yetkisini kazanmamış olan mağdurlar vekilinin temyiz dilekçesinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince isteme uygun olarak REDDİNE,
II) Nitelikli yağma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;
Sanıkların mağdur ...’a yönelik yağma eyleminde, koşulları oluşmadığı halde TCK'nin 150/2. maddesinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini; sanıkların mağdur ...’a yönelik yağma eyleminde ise, mağdur ...’ın kolluk kuvvetlerince alınan hazırlık ifadesinde, gelişen arbede esnasında olay yerinden kaçtığını, o sırada Burunbahçe’de yüzmekte olan ve daha önce hiç tanımadığı bir şahsa gasp edildiğini ve kendisine yardımcı olmasını söylediğini, bunun üzerine kimliği bilinmeyen bu şahsın sanıkları kovalayarak söz konusu cep telefonunu sanıklardan aldığını ve mağdur ...’a verdiğini,
yine kovuşturma esnasında alınan beyanında da yardım etmesini istemesi üzerine tanımadığı bu şahsın sanıkların yanına gidip onlara tokat atarak “çocuğun telefonunu, parasını verin” demesi üzerine sanıkların telefonu kendisine verdiklerini beyan ettiğinin anlaşılması karşısında; koşulları oluşmadığı halde sanıklar hakkında etkin pişmanlık hükümleri uygulanmak suretiyle noksan ceza tayini, karşı temyiz bulunmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.
Yargıtay 6. Ceza Dairesi, E. 2018/1972, K. 2020/3405, 7 Ekim 2020 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama