Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2018/243 K.2020/662

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü: 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7/2 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9/3. maddesi gereğince lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi gerektiği,

Oluşa ve dosya içeriğine göre; katılan ...'nın, 01.04.1995 doğumlu oğlu tanık ... ile birlikte alışveriş yapmak amacıyla saat 12.00 sıralarında ikametinden çıkıp yolda yürüdüğü sırada, sanıkların içinde olduğu, temyiz dışı sanık ...’un kullanımında bulunan bir arabanın yanlarında durduğu, otonun ön tarafında oturan sanık ...’ın, gideceği yere götürebileceklerini söyleyip davet etmesi üzerine mağdurun arabaya bindiği, oğlunu da sanık ...’nin kucağına oturttuğu;

bu şekilde seyir halinde iken sanıkların hayır yapacaklarından bahisle katılana 40 TL verip para üstü istedikleri, çantasından iki adet 5 TL.lik banknot çıkartıp veren mağdura sanık ...’ın.

“Bu kadar yetmez; sende daha çok para vardır” deyip bir anda katılanın göğsünde bulunan keseye el attığı, kısa bir süre sonra anılan yerde sakladığı iki adet bilezik ile 240 TL. parasının alındığını anlayan mağdurun “Soyuldum!” şeklinde bağırması üzerine, yakalanmamak için mağdurdan kurtulmak amacıyla aracı durdurup mağdur ve oğlunu ittirip araçtan indirdikten sonra olay yerinden uzaklaştıkları; katılan ...’nın olay yerinde bulunan şahıslardan yardım istemesi ve o sırada aracın plakasını alan birinin beyanı üzerine, suçta kullanılan ... plakalı araca ve dolayısıyla sanıklara ulaşıldığı;

Soruşturma aşamasında, mağdurun eşi tanık ...'nın yanına gelen üç erkek şahsın 240-TL. ile suç konusu bilezikleri tanık ...’ın işlettiği bakkal dükkanına götürüp teslim edip katılana iadesini sağladıkları” olayda; sanıkların eylemlerinin suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK'nin 495/1 ve 523. maddeleri; suç tarihinden sonra 01/06/2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nin ise 149/1-c, 168/3 ve 53. maddelerine uyan yağma suçunu oluşturduğu dikkate alınıp, her bir yasa blok halinde uygulanarak,

5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesine göre lehe sanıklar yararına olan yasanın belirlenmesi gerektiği düşünülmeden, yasal koşulları oluşmadığı halde, 765 sayılı TCK'nin 522/3. maddesi ile ilgili indirim uygulanarak noksan ceza tayini, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede eleştiri dışında usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak; 1-765 sayılı TCK'nin 40. maddesi yerine, 5237 sayılı TCK'nin 63. maddesi ile uygulama yapılması, 2-Suçu birlikte işleyen sanıkların neden oldukları yargılama giderlerinden ayrı ayrı sorumlu tutulmaları yerine, "Eşit olarak tahsiline" şeklinde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak; hüküm fıkrasından; sanıkların şahsi hürriyeti sınırlama sonucunu doğuran bütün halleri nedeniyle mahsup kararı verilirken uygulanan “5237 sayılı TCK'nin 63. maddesi” çıkartılıp yerine, “765 sayılı Kanun’un 40. maddesi” ibaresinin eklenmesi;