Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2019/68 K.2020/5504

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I- Sanık ...’ın 10.06.2015 günlü temyiz dilekçesi ile adı geçen sanık müdafiinin 08.05.2015 günlü temyiz isteminin reddine dair ek karara yönelik 28.08.2015 tarihli temyiz dilekçesinin incelenmesinde;

08/04/2015 tarihinde yüzüne karşı verilen hükmü sanık ... müdafiinin 30/04/2015 tarihinde temyiz ettiği, 08.05.2015 günlü kararla temyiz isteminin süresinde olmadığından reddedildiği, ek kararın sanık müdafiine 25.05.2015 tarihinde tebliğ edildiği, ancak bu ek karara karşı müdafii tarafından süresinden sonra 28.08.2015’te temyiz başvurusunda bulunulduğu ve 08/04/2015 tarihinde yüzüne karşı verilen hükmün sanık ... tarafından ise 10/06/2015 tarihinde temyiz edildiği anlaşılmakla; yasal temyiz süresinden sonra vaki olan temyiz istemlerinin, 5320 sayılı Yasa’nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında, mağdur ...’a yönelik yağma suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

08.04.2015 olan karar tarihinin gerekçeli karar başlığında 09.04.2015 olarak gösterilmesi, mahâllinde düzeltilmesi olanaklı maddî hata olarak kabul edilmiş,

27.01.2015 ve 08.04.2015 tarihli oturumların, suça sürüklenen çocuk 18 yaşını doldurmadığı hâlde, 5271 sayılı CMK’nin 185. maddesine aykırı olarak kapalı yerine açık yapılması, giderilmesi olanaklı görülmediğinden ve suça sürüklenen çocuğun eyleminin 5237 sayılı TCK’nin 149. maddesinin birinci fıkrasının (c) ve (h) bentlerindeki suçu oluşturduğu ve aynı Yasanın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken, birden fazla bendin ihlâl edilmesi dikkate alınarak alt sınırdan uzaklaşılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde uygulama yapılması ise karşı temyiz olmadığından, bozma nedeni yapılmamış,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hâkimler Kurulunun takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usûl ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 5237 sayılı Yasanın 51. maddesiyle, ceza infaz kurumu hâline getirilip, sadece hapis cezasıyla sınırlı olarak kabul edilen ertelemede, maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkemece bir denetim süresinin belirlenmesi zorunlu olup, bu sürenin belirlenmemesi veya eksik belirlenmesi,

denetim süresi, ertelemenin yasal sonucu olduğundan, aleyhe bozma yasağı kapsamında değerlendirilemeyecek, yine fıkrada mahkûm olunan hapis cezası süresinden az olmamak hususu da, hükmedilen bir yıldan fazla mahkûmiyetler için söz konusu olup, hapis cezası bir yıldan az olsa da denetim süresi hiçbir ahvalde bir yıldan az olamayacaktır.

Bu bağlamda; cezasının ertelenmesine karar verilen sanık hakkında, mahkum olduğu 2 yıl 9 ay 10 gün ceza süresinden az olmamak üzere bir denetim süresi belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- 5271 sayılı CMK’nin 324/4. maddesi uyarınca Devlete ait yargılama giderlerinin, 21/7/1953 tarihli ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usûlü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutarlardan (20,00 TL dâhil) az olması hâlinde, bu giderin Devlet Hazinesine yüklenmesine karar verilmesi gerekirken, sanıkla suça sürüklenen çocuktan eşit olarak tahsiline karar verilen 27,00 TL yargılama giderinin, ikiye bölündüğünde 20,00 TL’den az olduğu gözetilmeden, suça sürüklenen çocuk ...’dan tahsiline karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa’nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkralarından, “Suça sürüklenen çocuğa 51/3. maddesi uyarınca takdiren 2 yıl denetim süresi belirlenmesine" ilişkin kısım ile yargılama giderlerine dair bölüm çıkartılarak,