Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2020/10371 K.2021/8438

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Hükümlü hakkında 6.6.2011 tarih, 2011/57 Esas, 2011/107 Karar sayılı ilam ile nitelikli hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet kararının, Yargıtay 22 Ceza Dairesinin 7.4.2016 tarih, 2015/12484 Esas ve 2016/5656 Karar sayılı ilamı ile onanmasına karar verildikten sonra "Adli emanetin 2010/439 sırasında” kayıtlı kapalı delil poşeti içerisindeki çeki halatının TCK'nın 54. maddesi uyarınca müsaderesine dair 16.9.2020 tarihli kararı hükümlü müdafii tarafından süresi içerisinde verilen 23.09.2020 tarihli dilekçeyle temyiz edilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı kararın (miktar itibariyle) temyiz edilemez olduğu görüşündedir.

Müsadere, bir güvenlik tedbiridir. Müsadere kararları, kural olarak asıl hükmün tabi olduğu kanun yoluna tabidir. Müstakil müsadere kararlarına gelince;

Karar tarihi itibariyle ikili bir ayırım yapmak gerekir.

1-) Bölge Adliye Mahkemeleri faaliyete geçmeden önce müstakil olarak verilen müsadere (veya iade) kararları yönünden 04.06.1936 gün ve 12-14 sayılı Yargıtay İçtihadı birleştirme kararı uyarınca karar tarihindeki miktara ve 5219 sayılı Kanun ile değişik 1086 sayılı HMUK'nın 427. maddesinde belirtilen kesinlik sınırına göre kararın kesin olup olmadığı belirlenecektir. Buna göre, 20.07.2016’dan önce müstakil olarak verilen ve kesin olmayan kararlar temyiz kanun yoluna tabi olacaktır.

2-) 20.07.2016 ve sonrasında müstakil olarak verilen müsadere (veya iade) kararları, 5271 sayılı CMK’nın 256 ve 258. maddeleri uyarınca, istinaf kanun yoluna tabidir.

Açıklanan nedenlerle;

5271 sayılı CMK'nın 256 (1) ve 258. maddeleri uyarınca verilen 03/02/2020 tarihli müstakil müsadereye dair ek kararın 258 (1) istinaf kanun yoluna tabi olduğunun anlaşılması karşısında; hükümlü ... müdafiinin temyiz isteminin aynı kanunun 298. maddesi