Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2020/10888 K.2021/12717

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: Kararın verildiği tarihte sanığın cezaevinde olduğu ve karar eteğinde “tutuklu bulunduğu ceza infaz kurumu ve tutukevi müdürüne beyanda bulunmak suretiyle veya bu hususta bir dilekçe vererek kanun yollarına başvurabileceği” açıklanıp kendisine bildirilmeyerek 5271 sayılı CMK'nın 291/1. maddesi yollamasıyla 263/1. maddesine aykırı davranılarak sanığın yanıltıldığı, bu itibarla; sanığın öğrenme üzerine 14.04.2016 tarihinde verdiği temyiz dilekçesinin süresinde olduğunun kabulü ile yapılan temyiz incelemesinde;

Sanık hakkında kurulan hükümde TCK'nın 62. maddesi uyarınca takdiren 1/6 oranında indirim yapılırken hesap hatası sonucu cezanın “1 yıl 4 ay 20 gün ” yerine “1 yıl 4 ay 15 gün ” hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayin edilmesi ve tekerrüre esas alınan Kestel Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2009/242 E. 2010/ 162 K. sayılı ilamında, TCK'nın 58. maddesinin uygulandığı anlaşılmakla, sanığın ikinci kez mükerrir olduğunun tespiti ile cezasının 2. kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi hususları karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış,

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.