Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2020/2122 K.2021/11507

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

İzmir 9. Ağır Ceza Mahkemesinin 12/05/2016 gün ve 2016/128-139 sayılı direnme kararı ile sanık hakkında hükmolunan TCK'nin 142/f, 143, 62, 53 maddeleri uyarınca 2 yıl 11 ay hapis cezasına ilişkin mahkumiyet hükmüne yönelik olarak aleyhe temyiz bulunmadığı, hükmün yalnızca sanık müdafi tarafından temyiz edildiği ve sanık yönünden kazanılmış hakkın oluştuğu, sanık müdafinin temyiz talebi üzerine Yargıtay Ceza Genel Kurulunca verilen 17/04/2018 gün ve 2017/6-356 esas, 2018/171 karar sayılı usulen bozma kararı üzerine kurulan hükümde 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesinde düzenlenen kazanılmış hak kavramının dikkate alınması gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulmak suretiyle fazla cezaya hükmolunması,