KÜNYE
6. Ceza Dairesi 2020/2376 E., 2021/12477 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 29 Haziran 2021
- Mahkemesi
- Ağır Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Nitelikli yağma, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma
- Hükümler
- Mahkumiyet
- Temyiz edenler
- Sanıklar müdafiileri
Karar Metni
283 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: I- Sanıklar ..., ... ve ... hakkında mağdur ...’ye yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;
Sanıklar ..., ... ve ... hakkında mağdur ...’ye yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan, ...
Ağır Ceza Mahkemece verilen 26.05.2010 gün 2002/274 esas, 2010/105 karar sayılı hükmü, sanıkların müdafilerinin yasal süre içerisinde temyiz başvurusunda bulunulması üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 07.07.2014 gün 2011/19611 esas ve 2014/14649 sayılı Onama kararı ile kesinleştiğinin anlaşılması karşısında, Yargıtay 6. CD’ sinin 26.09.2018 gün 2017/3736 esas ve 2018/5808 karar sayılı ilamının (I) nolu bölümünde de belirtildiği üzere, yeniden kurulan hükmün hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu,
hukuken varlık kazanmayan bir kararın temyiz davasına da konu edilmesi mümkün olmadığının belirtilmiş olmasına rağmen, bozma sonrası sanıklar ..., ... ve ... hakkında mağdur ...’ye yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yargılamaya tekrar dahil edilerek 09.07.2019 tarihli hükmün kurulması CMK'nın 223. maddesi gereğince hüküm niteliği taşımayıp, temyiz kabiliyeti de olmadığından, dosyanın incelenmeksizin mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE,
II- Sanıklar ..., ..., ..., ... hakkında mağdur ...'ye yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve nitelikli yağma; sanıklar ..., ..., ... hakkında mağdur ...’ye yönelik nitelikli yağma suçundan kurulan hükümlerin incelenmesine gelince;
5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin uygulaması yönünden, 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7242 sayılı Yasanın 10. maddesinin infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı kabul edilmiştir.
Yargıtay 6. Ceza Dairesi, E. 2020/2376, K. 2021/12477, 29 Haziran 2021 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama