Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2020/2672 K.2021/13048

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: Sanık ... hakkında mağdur ...’a yönelik yağma suçundan verilen beraat kararının incelenmesinde;

Oluş ve dosya kapsamına göre; müşteki ...’nın eşinden kendisi ve çocuklarına miras yoluyla intikal eden taşınmazın satışından elde edilen paranın aralarında paylaşıldığı, müştekinin sanığın bilgisi dahilinde sanığın payına düşen 30.000 TL’yi muhafaza ederek sanığın piyasaya olan borçları, kredi kartı borcu, kirasını ödediği ayrıca ihtiyacı nedeniyle zaman zaman sanığa elden paralar vererek paranın tamamını bu şekilde kullandığı,

sanığın ise parasının verilmediğini ileri sürerek müştekiden paralar istemeye devam ettiği, kendisine parasının kalmadığını para vermeyeceğini söyleyen müştekiyi, “Annemsin para vermeye mecbursun vermezsen seni öldürürüm diyerek” tehdit ettiği, olay tarihinde de müştekinin evini bastığı, müştekinin ise kaçarak muhtarlığa sığındığı ve bu şekilde kurtulduğu;

soruşturma aşamasında ifadesi alınan tanık ... ile tanık ...’in alınan ifadelerinde müştekinin iddialarını doğruladıkları ayrıca sanığın tanık ...’nin cep telefonuna müştekiyi kastederek gönderdiği “Benim paramı versin yoksa onu öldürürüm” şeklindeki mesajın da kolluk tarafından tespitinin yapıldığı olayda, bozma sonrası yapılan araştırmalarda satışının yapıldığı 2008 yılından suç tarihine kadar geçen dönem içerisinde sanığa ilişkin cüzi miktarda borçların bulunduğu, mağdurun, sanığa birçok kez elden para verdiği ve borçlarını ödediğine ilişkin ileri sürdüğü iddiaların da kesin olarak ispatlanamadığı dikkate alındığında;

sanığın 5237 sayılı TCK’nın 150/1 delaletiyle 106/1. maddesi gereğince mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, mağdurun sanığı suçtan kurtarmaya yönelik kovuşturmada değişen beyanlarına itibar edilerek yerinde ve yeterli olmayan gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi,