Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2020/3323 K.2020/4481

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Bozma öncesi ilk derece mahkemesi tarafından sanık hakkında TCK’nın 141/1 maddesinden hüküm kurulduğu, Dairemizin 12.11.2018 tarihli, 2018/7546 Esas, 15696 Karar sayılı bozma ilamında da eylemin TCK.nın 141/1 maddesi kapsamında kaldığı belirtilerek uzlaşma yönünden hükmün bozulmasına karar verildiği halde, bozma sonrası kurulan yeni hükümde, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 141/1 maddesi kapsamında kalmasına rağmen sanık hakkında, yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Bozma öncesi verilen 07.05.2015 tarihli ilk hükmün sanık temyizi üzerine bozulmuş olması karşısında, ceza süresi bakımından CMUK 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının korunması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Sanık hakkında önceki ilamda tekerrüre esas en ağır cezayı içeren Salihli Asliye Ceza Mahkemesinin 2009/157 Esas, 2010/252 Karar sayılı ilamının doğru alarak esas alınmış olması karşısında, bozma sonrası yeni hükümde, koşulları oluşmadığı halde suç tarihinden sonra kesinleşen Salihli Ağır Ceza Mahkemesinin 2012/303 Esas, 2013/48 Karar sayılı ilamının da tekerrüre esas alınması,