Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2020/3373 K.2020/4840

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

30/09/2015 tarihli asıl kararın sanığın yüzüne karşı tefhim edildiği tarihte sanığın cezaevinde olduğu ve karar eteğinde "tutuklu bulunduğu ceza infaz kurumu ve tutukevi müdürüne beyanda bulunmak suretiyle veya bu hususta bir dilekçe vererek kanun yollarına başvurabileceği" açıklanıp kendisine bildirilıneyerek 5271 sayılı CMK'nın 291/1. maddesi yollamasıyla 263/1. maddesine aykırı davranılarak sanığın yanıltıldığı, bu itibarla; sanığın 24.02.2020 tarihinde verdiği temyiz dilekçesinin süresinde olduğunun kabulü gerektiğinden, temyiz isteminin reddine dair 20.03.2020 tarihli ek kararın kaldırılarak, 30.09.2015 tarihli asıl karara yönelik esastan yapılan temyiz incelemesinde; sanığın yanıltılması sebebiyle verilen hükmün kesinleşmediği anlaşılmakla sanığın temyiz talebinin incelenmesinde;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Alışveriş merkezinin altında bulunan araç yıkamadaki çalışan şüphelinin aracı yıkadıktan sonra çalınası eylemi 5237 sayılı TCK'nın 142/2-h maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden TCK'nın 142/2-d bendi ile hüküm kurulması, suç tarihi itibariyle sonuç cezaya etkili olmadığından, hırsızlık suçuna konu eşyaların değeri, meydana gelen zararın ağırlığı dikkate alınarak TCK'nın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.