Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2020/3547 K.2020/4321

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Her ne kadar sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 141 ve 143. maddeleri uyarınca hüküm kurulmuş ise de, sanığın eyleminin TCK’nın 142/1-e ve 143. maddelerinde tanımlanan suça uyduğu, bu itibarla zamanaşımı süresinin dolmadığı kabul edilerek, yapılan temyiz incelemesinde; dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye, hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 21.05.2020 tarih, 2019/13-632 Esas ve 2020/212 Karar, yine 02.07.2020 tarih, 2019/13-650 Esas ve 2020/333 Karar sayılı ilamları uyarınca; müştekinin sabit bir noktaya bağlı olmaksızın, kendi direksiyon kilidi ile kilitleyip sokak üzerine park ettiği motosikletinin çalınması şeklinde gerçekleşen eylemin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-e maddesinde yazılı suça uyduğu gözetilmeden, aynı Kanun’un 141. maddesi ile hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tayini,

2-Sanık hakkında sonuç ceza olarak hükmedilen “1 yıl 11 ay 10 gün” hapis cezasının TCK’nın 49/2. maddesi uyarınca uzun süreli olması ve TCK’nın 50/1. maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilmesi yasal olarak mümkün değil ise de, mahkemenin bozmadan önceki 30.01.2007 tarihli kararının sadece sanık tarafından temyiz edilmiş olması nedeniyle aleyhe temyiz bulunmadığı ve sanık hakkında daha önce hükmedilen uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verildiği halde, bozma sonrası yapılan yargılama sonucunda sanığın kazanılmış hakkı gözetilmeden hakkında verilen hapis cezasının adli para cezasına çevrilmemesi,

3-5271 sayılı CMK'nın 232/2-b maddesine aykırı olarak müştekinin kimlik bilgilerinin hüküm fıkrasında gösterilmemesi,