Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2020/5697 K.2021/3182

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

15.04.2020 gün ve 13100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinde yapılan değişikliğin, infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı görülmekle;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Oluş ve dosya içeriğine göre, sanığın müştekinin bulunduğu işyerine giderek konuşma bahanesiyle aldığı telefonla iş yerinden ayrılması şeklinde gerçekleşen olayda; sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b maddesine uyduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde kararı verilmesi,

2-Sanığın tekerrüre esas alınan sabıka kaydındaki İstanbul 32. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/1125 Esas- 2013/61 Karar sayılı ilâmının 06/04/2015 tarihinde kesinleştiği ve bu suretle suç tarihinden sonra kesinleşen hükmün tekerrür hükümlerinin uygulanmasına esas olamayacağı, sanığın tekerrüre esas olan İstanbul 48. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2010/1236 Esas- 2011/1352 Karar sayılı ilamının bulunduğu anlaşılmakla; hükümde yanlış ilamın tekerrür hükümlerinin uygulanmasına esas alınması,