Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2020/6872 K.2021/3773

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Bozmanın sirayeti sebebiyle mahkemesince kurulan hükmün hükümlü tarafından temyiz edilip edilemeyeceği ön sorun olarak incelenmiştir.

Adil yargılanma hakkının en önemli başlıklarından birini oluşturan savunma hakkı, temel bir insanlık hakkı olarak İHAS 6. ve 2709 sayılı Anayasa’mızın 36. maddeleriyle 5271 sayılı CMK’nın çeşitli hükümlerinde güvence altına alınmıştır.

Kanun yoluna başvurma hakkı da, savunma hakkının en önemli bölümlerinden birini oluşturmaktadır.

Ayrıca; 7 No.'lu Ek Protokolün “Cezai konularda iki dereceli yargılanma hakkı” başlıklı 2. maddesi uyarınca; kural olarak herkes aleyhine verilen mahkumiyet hükmünü temyiz etme hakkına sahiptir.

5271 sayılı CMK'nın 267. maddesi uyarınca, hâkim kararları ile kanunun gösterdiği hâllerde mahkeme kararlarına karşı itiraz kanun yoluna gidilebilir.

5320 sayılı CMK'nın Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici (ya da 1412 sayılı CMUK'un 305/son maddesinde) maddesinde belirtilen istisnalar dışında, bütün nihai kararlar yâni hükümler temyiz kanunyolu denetimine tâbidir.

İstisna kapsamında kalan hükümler ise; kesindir.

Bu gerekçelerle hükümlünün kurulan hükmü temyiz edebileceği değerlendirilerek yapılan temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık ve hükümlü tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Soruşturma aşamasında kısmi iadede bulunan sanık ve hükümlü hakkında müştekinin kısmi iadeyi kabul ederek etkin pişmanlık hükmünün uygulanmasına rıza göstermesi karşısında, haklarında TCK’nın 168/1-4. maddesi gereğince yapılacak indirim oranının 1/2 den fazla ve 2/3’üne kadar olması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanık ... hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezası ertelendiği halde TCK’nın 53/4. maddesine aykırı olarak aynı maddenin 1. fıkrasındaki hak yoksunluklarına hükmedilmesi,