Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2020/723 K.2020/1438

Bakırköy 19. Ağır Ceza Mahkemesinin 05/02/2019 günlü ve 2018/27 Esas, 2019/66 Karar sayılı ilamı ile katılan ...’a karşı yağma suçundan verilen mahkumiyet hükmüne karşı, sanık ... ve savunmanının CMK 272 ve müteakip maddeleri uyarınca İstinaf kanun yoluna başvurmaları üzerine.

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesince dosya üzerinden yapılan inceleme sonucu verilen 14/05/2019 tarihli ve 2019/1532 Esas 2019/1391 Karar sayılı ilamı ile “İlk derece mahkemesince kimliklerin tesbiti esnasında ve hakların hatırlatılması sırasında kimliklerin araya başkaca bir hukuki işlem konulmaksızın ardısıra tesbiti ve keza hakların hatırlatılmasının ardarda yapılması lüzumuna riayet olunmadan, böylece duruşma merasiminin insicamı gözetilmeksizin duruşmaların yapılmış olması.

İddianamede nitelenen eylemlerin görüntülerini ihtiva eden ve iş bu nedenle kamu davasının esasa müessir delili olan görüntüleri ihtiva eden cd'nin soruşturma evresinde ilk derece mahkemesi, istinaf dairesi ve temyiz mahkemesince izlenebilmesi için kopyasının çıkarılıp dosya arasına bırakılması ve aslının emanette muhafazası yönünde soruşturma makamınca işlem tesis olunması gerekirken bu yönde işlem tesis olunmaması ve keza eksik bırakılan aynı işlemin kovuşturma evresinde kovuşturma makamınca ikmal edilmemiş olması.

TCK'nin 63/1.maddesi uyarınca ilk derece mahkemesince gözaltında geçirilen süreler için bu konuda hüküm tesis edilmemiş olması hukuka aykırı ise de, zikrolunan hukuka aykırılık infaz aşamasında resen gözetilecek olması gözetilerek eşeitirilmekle yetinilmiştir” eleştirisi yapılarak "istinaf başvurusunun ESASTAN REDDİNE" karar verildiği, sanık ... ve savunmanınca usulüne uygun olarak açılan temyiz davası üzerine, temyiz dilekçelerinde hukuka aykırı olduğu ileri sürülen hususlar ile re’sen incelenmesi gereken konular CMK'nin 288 ve 289. maddeleri kapsamında incelenip görüşüldü;

15.04.2020 gün ve 13100 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanunun 10. maddesi ile 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinde yapılan değişikliğin, infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı görülmüştür.

Sanığın tekerrüre esas sabıka kaydının bulunduğunun anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK’nin 58/6-7. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz sisteminin ve denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmaması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.