Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2020/7251 K.2021/5811

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Sanığın olay tarihinde ATM den para çekmek isteyen müştekiye yardımcı olmak maksadıyla yaklaştığı, müştekinin kredi kartı şifresini girdiği ancak işlem yapamadığı bunun üzerine sanığın müştekiye makinanın kartı yuttuğunu söylediği, buna inanan müştekinin banka görevlileri ile görüşmek için bankaya girmesi üzerine daha önceden şifresi girilmiş ve işlem yapmaya hazır bankamatik kartı ile sanığın müştekinin hesabından 1.250,00 TL para çektiği olayda sanığın eyleminin TCK'nın 141/1. maddesi gereğince hırsızlık suçundan cezalandırılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde TCK'nın 142/2-e maddesindeki nitelikli hırsızlık suçundan hüküm kurulması,

2-Sanığın eyleminin TCK.nın 141/1. maddesine uyduğu gözetilerek, hükümden sonra 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesinde tanımı yapılan basit hırsızlık suçunun da uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında.

5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi uyarınca; ''Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur.'' hükmü de gözetilerek 6763 sayılı Kanunun 35. maddesi ile değişik CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı kanunun 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,