KÜNYE
6. Ceza Dairesi 2020/7547 E., 2021/5574 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 22 Mart 2021
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal
- Hükümler
- Mahkumiyet
Karar Metni
259 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
1-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;
Suça sürüklenen çocuğa yüklenen ve 5237 sayılı TCK'nın 116/2. 31/2 maddelerine uyan suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı yasanın 66/1-e ve 66/2 maddelerinde öngörülen 4 yıllık zamanaşımı süresinin hüküm tarihi olan 11.02.2016 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,
Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğname gerekçesine aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,
2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.
Ancak;
Suça sürüklenen çocuk farklı bir suçtan soruşturulurken kolluk görevlileri tarafından yakalandığında henüz başvurusu bulunmayan müştekiye çantasının iadesini sağladığının ve müştekinin de kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına muvafakatı olduğunun anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümde TCK'nın 168/1. maddesinde yer alan etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,
Yargıtay 6. Ceza Dairesi, E. 2020/7547, K. 2021/5574, 22 Mart 2021 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama