Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2020/8519 K.2021/4302

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Karar tarihinde başka suçtan cezaevinde hükümlü olan ve SEGBİS ile karar yüzüne karşı verilen sanığın temyiz dilekçesini cezaevi idaresine başvuru aracılığıyla da gönderilebileceği belirtilmediğinden sanığın temyiz isteminin süresinde olduğu değerledirilerek yapılan incelemede;

1-Sanık hakkında mala zarar verme suçlarından kurulan hükmün incelenmesinde,

14/04/2011 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, sanık hakkında katılan ...'ye ve müşteki ...'ye yönelik mala zarar verme suçlarından dolayı tayin edilen 2.400 TL adli para cezasına ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibariyle temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince sanığın temyiz itirazının tebliğnameye aykırı olarak REDDİNE,

2-Sanık hakkında nitelikli hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde,

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Sanığın, müştekiler ve katılanlara yönelik eylemlerinde suça konu çalmış olduğu eşyaları kendi rızası ile iade etmemesine karşın sanık hakkında hükmolunan hırsızlık suçlarında 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.