Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2020/9389 K.2021/10750

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

TCK'nın 142 ve 143., 35 maddelerinin birbirinden bağımsız oldukları, her iki maddeye göre belirlenen cezanın birbirinden farklı nitelikte olabileceği, TCK'nın 142. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken TCK'nın 61. maddesindeki koşullar dikkate alınacağı, TCK'nın 143. ve 35. maddelerinin uygulanmasında olayın koşullarına göre hakime takdir yetkisi tanındığı, takdir yetkisinin de temel cezaya bağlı bir yetkiyi içermediği dikkate alınarak, suçun işlendiği saat ve suçun işlenmesindeki özellikler nazara alındığında TCK'nın 143. maddesi uyarınca üst oranda artırım ve TCK’nın 35. maddesi uyarınca alt sınırdan indirim yapılmasında yasaya aykırılık bulunmadığından tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

5275 sayılı Kanun’un 108/2. maddesi hükmü uyarınca önceki hükümlülüklerinden en ağırının tekerrüre esas alınması gerektiği, sanıklar ... ve ...’ın mükerrir olduğunun belirtilmesinin yeterli olduğu, tekerrüre esas alınan ilamın gösterilmesine gerek bulunmadığı, bu durumun infaz aşamasında gözetilebileceği gözönüne alındığında, mahkemece hangi ilâmın tekerrüre esas alındığının karar yerinde belirtilmemesi, bozma nedeni olarak gösterilmemiştir.