Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2020/9558 K.2021/13152

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü: Kovuşturma aşamasında talep ya da kendiliğinden müdafii görevlendirilmemiş olan sanığa gerekçeli kararın tebliğ edilmemiş olması karşında sanığın 20.01.2006 tarihli temyiz istemi süresinde kabul edilmek suretiyle yapılan incelemede;

Katılana ait işyerine gündüz vakti kilit kırmak suretiyle girerek suça konu eşyaları çalan sanığın eyleminin 765 sayılı TCK'nın 493/1, 61, 522 ve 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 116/2 ve 151/1 maddelerinde tanımlanan suçları oluşturduğu,

buna karşılık sanık hakkında sadece TCK’nın 142/1-b ve koşulları bulunmayan TCK’nın 143/1. maddesi uygulanmak suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulduğu gözetildiğinde, sanığın eylemine uyan 765 sayılı TCK'nın 493/1, 102/3, 104/2. maddelerinin ve hükümden sonra 01.06.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın 6545 sayılı Kanunla yapılan değişiklikten önceki aynı suça uyan TCK’nın 142/1-b, 66/1-e, 67/4. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu, anılan Kanunun 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında,

zamanaşımı bakımından 5237 sayılı TCK'nın daha lehe olduğu ve bu suç için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Kanunun 66/1-e, 67/4. maddelerinde belirtilen 12 yıllık genel zamanaşımının, suç tarihi olan 28.12.2004 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,