KÜNYE
6. Ceza Dairesi 2021/12595 E., 2022/8810 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 8 Haziran 2022
- Mahkemesi
- Asliye Ceza Mahkemesi
- Suçlar
- Mala zarar verme ve tehdit
- Hükümler
- Beraat
Karar Metni
262 kelime·1 dk okuma
Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
I-Sanık hakkında mala zarar verme suçuna yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, kararın dayandığı gerekçeye ve takdire göre, katılan ... vekilinin temyiz istemi yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun ve takdire dayalı bulunan hükmün tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA,
II-Sanık hakkında tehdit suçuna yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince;
1-Sanığın savunması, katılanların beyanları karşısında sanık yönünden TCK’nın 106/1-2. cümlesinde düzenlenen tehdit suçunun unsurları ile oluştuğu gözetilmeden, delillerin takdirinde hata sonucu yazılı gerekçelerle sanığın beraatine karar verilmesi,
2-5271 sayılı CMK'nın 253/3. maddesi, ''Uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmiş olması hâlinde de uzlaşma hükümleri uygulanmaz.'' şeklinde düzenlenmiştir.
Dolayısıyla suç tarihinde uzlaşma kapsamında bulunmayan mala zarar verme suçu ile birlikte işlenen 5237 sayılı TCK’nın 106/1-2.cümlesinde düzenlenen ve 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi uyarınca uzlaşmaya kapsamında kalan tehdit suçunun dava açıldığında uzlaşmaya tâbi olmadığı ancak uzlaşma kapsamına alınmış olan mala zarar verme suçundan beraat kararı verildiği, 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendinde tanımı yapılan soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı suçlar arasında yer alan, 5237 sayılı TCK'nın 106/1-2. cümlesinde düzenlenen tehdit suçunun uzlaşma kapsamında kaldığının anlaşılması karşısında;
aynı Kanunun 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,
Yargıtay 6. Ceza Dairesi, E. 2021/12595, K. 2022/8810, 8 Haziran 2022 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama