Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2021/16443 K.2022/13016

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda kurulan Pendik 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.12.2008 tarih ve 2007/437-2008/989 sayılı kararının sanığa tebliğ edildiği halde, temyiz yasa yoluna başvurulmadığı, ancak kısa kararın son bölümünde, yasa yolu başvuru süresinin başlayacağı zaman ve kanun yollarına başvurulmadığı takdirde hükmün kesinleşeceğinin belirtilmediği ve bu haliyle tefhimin T.C.Anayasası’nın 40/2, 5271 sayılı CMK’nın 34/2, 231/2 ve 232/6. maddelerinde öngörülen yöntemlere uygun olarak yapılmadığı anlaşıldığından; sanık ...’un 16/12/2010 tarihli müddetnamenin düzeltilmesi talebini temyiz talebi olarak ve temyiz istemi süresinde kabul edilerek yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin uygulaması yönünden, 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi’nin 08.10.2015 gün, 2014/140-2015/85 Esas ve Karar sayılı kararın ve15.04.2020 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 7242 sayılı Yasanın 10. maddesinin infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı kabul edilmiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın tekerrüre esas alınan mahkumiyet dosyada yargılanan temyiz dışı sanık ...'e ait olduğu, sanığın tekerrüre esas sabıka kaydının olmadığı gözetilmeden 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesi gereğince sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmesi,