KÜNYE
6. Ceza Dairesi 2021/17408 E., 2022/5886 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 19 Nisan 2022
- Mahkemesi
- Ceza Dairesi
- Suç
- Nitelikli yağma
- Hükümler
- İstinaf başvurusunun esastan reddi
Karar Metni
288 kelime·1 dk okuma
Bölge Adliye mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanunun 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek sanıklar müdafiileri ve sanık ...'ın temyiz istemlerinin bu kapsamda olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
... Bölge Adliye Mahkemesi 14. Ceza Dairesi’nin 28.09.2017 tarihli karar başlığında, heyet başkan ve üyelerinin isimlerinin gösterilmemesi yerinde ikmali olanaklı görüldüğünden bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.
Adli emanetin 2015/11111 Esas sırasına kayıtlı para ile ilgili herhangi bir karar verilmediği anlaşılmış ise de, bu konuda zamanaşımı süresi içerisinde karar verilmesi mümkün görülmüştür.
Mağdurdan kovuşturma aşamasında gerçekleşen kısmi iadeye muvafakatinin sorularak sonucuna göre sadece sanık ... hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.
Oluş ve dosya içeriğine göre, sanıklar hakkında nitelikli yağma suçundan kurulan hükümlerde eleştiri dışında herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır.
Ayrıca dosyada CMK'nın 289. maddesinde sayılan hukuka kesin aykırılık hâllerinin herhangi birinin varlığı da tespit edilememiştir.
Yargıtay 6. Ceza Dairesi, E. 2021/17408, K. 2022/5886, 19 Nisan 2022 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama