KÜNYE
6. Ceza Dairesi 2021/21546 E., 2022/17083 K.
- Mercii
- Yargıtay
- Karar tarihi
- 7 Aralık 2022
- Mahkemesi
- Ceza Dairesi
- Suç
- Nitelikli hırsızlık
- Hükümler
- Mahkumiyet ve düşme
Karar Metni
282 kelime·1 dk okuma
Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:
5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanunun 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek temyiz sebebinin var olduğu belirlenerek yapılan incelemede;
Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimler kurulunun takdiri ile Bölge Adliye Mahkemesi'nin kararına göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.
Ancak;
Suç tarihinde gece vakti saat 21:00 sularında müştekiye ait yol kenarında park halinde bulunan aracın kaputunu açarak içerisinden akü çalan sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 142/1-e, 143 maddelerine uygun olduğu ve aynı kanunun 66/1-d ve 67/4 maddeleri gereğince 15 yıl olağan, 22 yıl 6 ay olağanüstü zamanaşımı sürelerine tabi olduğu, sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı sebebiyle duran 1 yıl 2 ay 16 günlük sürede eklendiğinde zamanaşımı süresinin dolmadığı halde, sanığın eylemi basit hırsızlık suçunu oluşturduğu kabul edilerek 8 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğu belirtilmek suretiyle düşme kararı verilmesi,
Yargıtay 6. Ceza Dairesi, E. 2021/21546, K. 2022/17083, 7 Aralık 2022 tarihli karar · Kaynak: Yargıtay Karar Arama