Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2021/21821 K.2022/17123

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Kütahya 1. Sulh Ceza Mahkemesinin 14/06/1993 tarih ve 1993/220 Esas, 1993/247 Karar sayılı kararının incelenmesinde; hükümlünün hırsızlık suçundan 765 Sayılı TCK'nın 491/1-4, 522, 59/2. maddeleri gereğince 3 ay 10 gün hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hükmedilen cezanın 647 sayılı Kanunun 4/1. maddesi gereğince paraya çevrilerek 500.000 TL ağır para cezası ile cezalandırılmasına karar verildiği, kararın 14/07/1993 tarihinde kesinleştiği, hükümlü 11/11/2014 tarihli dilekçeyle cezasının arşiv kaydından silinebilmesi için memnu hakların iadesi talebinde bulunması üzerine,

Kütahya 4. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 20/11/2014 tarihinde verdiği ek kararla sabıka kaydında mahkumiyetine dair suçlar olduğundan bahisle talebinin reddine karar verildiği, bu kararın hükümlü tarafından süresinde temyiz edildiği, incelenen dosya kapsamından anlaşılmıştır.

5352 sayılı Adli Sicil Kanunu’nu “Yasaklanmış hakların geri verilmesi” başlıklı 13/A maddesinin ikinci fıkrasının (5). bendi, 5271 sayılı CMK’nın kanun yollarına dair hükümleri ile 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca, istinaf mahkemeleri henüz faaliyete geçmeden evvel verilen bir karar olması nedeniyle, bu kararın temyiz kanun yoluna tabi olduğu değerlendirilmiştir.

Adli Sicil Kanunu’nun yukarıda sözü edilen 13/A maddesinin 1. fıkrası uyarısınca, 5237 sayılı TCK dışındaki kanunların bağladığı hak yoksunluklarının giderilebilmesi için, TCK’nın 53. maddesinin 5 ve 6. fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla, cezanın infazından itibaren üç yıllık geçmiş olması, kişinin bu süre zarfında yeni bir suç işlememiş olması ve hayatını iyi halli olarak sürdürdüğü konusunda mahkemede bir kanaat oluşması gerekir ise de;