Yargıtay 6. Ceza Dairesi E.2021/25198 K.2022/6807

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Bozma öncesi verilen 03.05.2016 tarihli ilamla 5237 sayılı TCK’nın 141. maddesi uyarınca mahkumiyet kararı verilen suça sürüklenen çocuk hakkında bozma sonrası yapılan yargılama sonucu 01.07.2021 tarihli ilam ile TCK’nın 142/2-g maddesi uyarınca mahkumiyet kararı verildiği halde, 5271 sayılı CMK'nın 307/2.c.2 uyarınca suça sürüklenen çocuğun bozmaya karşı diyecekleri sorulmadan karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 289/1-h ve 307/1. maddelerine aykırı davranılarak savunma hakkının kısıtlanması,

2-Suç tarihinin 6545 sayılı Kanun’un yürürlük tarihi olan 28.06.2014 tarihinden önceki bir tarih olan 01.07.2010 tarihi olduğu ve suç tarihi itibariyle suça sürüklenen çocuğun daha lehine olan 6545 sayılı Kanun’un 62. maddesi ile değişiklik yapılmadan önceki haline göre 5237 sayılı TCK'nın 142/2-g maddesinin uygulanması gerekirken, temel cezanın 6545 sayılı Kanun’un 62. maddesi ile değişik TCK'nın 142/2-g maddesi uyarınca belirlenmesi suretiyle suça sürüklenen çocuk hakkında fazla ceza tayini,

3-5237 sayılı TCK'nın 53/4. maddesi uyarınca suç tarihi itibariyle 18 yaşından küçük olan suça sürüklenen çocuk hakkında aynı Kanun’un 53/1. maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

4-1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesinin hükümde gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 232/6. maddesine aykırı hareket edilmesi,